ارزیابی اثرات پارابیوتیک سودوموناس سیرینگی بر رشد میکروارگانیسمهای عامل فساد و بیماری زا در پنیر موزارلا

عوامل میکروبی منتقله از غذا از مهمترین چالشهای صنایع شیر است زیرا بر ایمنی و ماندگاری محصول تاثیر می گذارند. پارابیوتیکها که به عنوان سلولهای غیر فعال اما با فعالیت زیستی شناخته می شوند، جایگزینی نویدبخش برای پروبیوتیکها هستند و میتوانند مزایای ضدمیکروبی و سلامت بخش را بدون نگرانی در مورد زنده مانی یا انتقال ژنهای مقاومت آنتی بیوتیکی فراهم کنند. در این مطالعه اثرات ضدمیکروبی پارابیوتیک حاصل از سودوموناس سیرینگی علیه اشرشیا کلی و آسپرژیلوس فلاوس در پنیر موزارلای با رطوبت بالا بررسی شد. پارابیوتیک از طریق کشت، سانتریفیوژ، خشک کردن انجمادی و پرتودهی با اشعه گامای کبالت ۶۰ در کمترین دوز غیر فعال کننده تهیه شد. نمونه های پنیر موزارلا با تلقیح شده و با دو غلظت مختلف پارابیوتیک به روش پاششی تیمار شدند. شمارش میکروبی در روزهای صفر، ۶ و ۱۲ طی نگهداری در دمای ۷ درجه سانتی گراد انجام شد. تیمار پارابیوتیک باعث کاهش معنیدار رشد اشرشیا کلی شد و تا روز ۱۲ به کاهش ۲ تا ۳ سیکل لگاریتمی نسبت به کنترل رسید. رشد آسپرژیلوس فلاوس نیز به طور قابل توجهی مهار شد و نمونه های تیمار شده در کل دوره نگهداری دارای شمارش قارچی پایینتری بودند. نتایج نشان می دهد پارابیوتیک مشتق از سودوموناس سیرینگی می تواند به عنوان یک راهکار زیستی طبیعی در کنترل عوامل فساد و پاتوژن ها و افزایش ماندگاری پنیر تازه مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

سودوموناس سیرینگی ، پارابیوتیک ، پنیر موزارلا ، سلامت غذا