ارزیابی کاربردها و روش های استخراج فیبرهای رژیمی

فیبرهای رژیمی به عنوان گروهی از کربوهیدرات های پیچیده و غیرقابل هضم توسط آنزیم های گوارشی، دارای نقش های تغذیه ای و عملکردی برجسته ای در سلامت انسان و صنایع غذایی هستند. این ترکیبات که شامل سلولز، همی سلولز، پکتین، صمغ ها و لیگنین می شوند علاوه بر ارتقای عملکرد دستگاه گوارش و پیشگیری از یبوست، در بهبود کنترل قند خون، کاهش چربی های خون، تعدیل وزن بدن و کاهش خطر ابتلا به بیماری های متابولیکی و قلبی-عروقی نیز موثرند. منابع اصلی فیبرهای رژیمی غلات کامل، میوه ها و سبزیجات بوده و اخیرا شبه غلات و پسماندهای فرآوری کشاورزی به عنوان منابع نوظهور مورد توجه قرار گرفته اند. بر اساس خواص فیزیکوشیمیایی، فیبرهای محلول با تشکیل ژل و افزایش ویسکوزیته در کاهش سرعت جذب گلوکز و کلسترول نقش دارند، در حالی که فیبرهای نامحلول با افزایش حجم مدفوع و تسهیل حرکات روده شناخته می شوند. پیشرفت های فناوری در روش های استخراج و فرآوری نظیر فشار بالا، امواج مایکروویو و تیمار اولتراسوند امکان بهبود خلوص و کارایی فیبر را فراهم ساخته است. با وجود نیاز روزانه بدن به ۲۵ تا ۳۵ گرم فیبر، مصرف واقعی در اغلب جوامع کمتر از این مقدار است. بنابراین توسعه محصولات غنی شده با فیبر و ارتقای آگاهی تغذیه ای می تواند نقش کلیدی در بهبود سلامت عمومی داشته باشد.

کلیدواژه ها:

فیبر رژیمی ، فیبر محلول ، فیبر نامحلول ، استخراج فیبر