ارائه مدل اجرایی اوراق بهادار سازی دارایی های دولت

در شرایط کنونی که اقتصاد ایران با محدودیت های شدید بودجه ای و نیاز مبرم به تامین مالی پروژه های زیرساختی مواجه است، اوراق بهادارسازی دارایی های دولتی می تواند به عنوان راهکاری نوین و کارآمد برای خروج از بن بست تامین مالی مورد توجه قرار گیرد. این پژوهش با هدف بررسی نحوه اجرای موفق این فرآیند در حوزه دارایی های دولت و با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی انجام شده است. یافته های تحقیق نشان می دهد دارایی های دولتی را می توان در چهار دسته اصلی طبقه بندی نمود: دارایی های فیزیکی (املاک مازاد و طرح های نیمه تمام)، دارایی های مالی (مطالبات دولتی)، دارایی های زیرساختی (بزرگراه ها، فرودگاه ها) و دارایی های طبیعی (منابع نفتی و معدنی). هر یک از این دارایی ها با طراحی مدل مناسب، قابلیت تبدیل به اوراق بهادار را دارند. اجرای موفق این فرآیند مستلزم وجود الزامات قانونی، فنی و حاکمیتی است. در بعد قانونی، تدوین چارچوب حقوقی شفاف برای انتقال دارایی ها به واسط ویژه (SPV)، اصلاح قوانین بودجه ای و تعیین تکلیف مالیاتی از ضروریات است. در بعد فنی، وجود نهادهای تخصصی شامل موسسات رتبه بندی، شرکت های تامین سرمایه و بازار ثانویه نقدشونده اجتناب ناپذیر می باشد. در بعد حاکمیتی نیز استقرار سیستم افشای اطلاعات کامل و استانداردهای حسابداری مناسب از پایه های اساسی موفقیت محسوب می شوند. این پژوهش در نهایت مدل اجرایی پیشنهادی خود را در قالب شش گام اصلی ارائه می دهد: شناسایی و جداسازی دارایی پایه، تشکیل واسط ویژه، انتقال دارایی، طراحی و رتبه بندی اوراق، عرضه در بازار سرمایه و مدیریت جریان های نقدی. اجرای این مدل می تواند ضمن تامین مالی پایدار برای دولت، به توسعه بازار سرمایه، مدیریت کارآمد دارایی های ملی و رشد اقتصادی پایدار منجر شود.

کلیدواژه ها:

اوراق بهادار سازی ، دارایی های دولت ، بازار سرمایه ، مدیریت جریان های نقدی