درس یافته مدیریت استقرار بیمارستان سیار در اپیدمی کووید ۱۹: جنوب ایران

پیشینه: همه گیری کووید-۱۹ که در دسامبر ۲۰۱۹ در ووهان چین آغاز شد، به سرعت به یک وضعیت اضطراری جهانی تبدیل شد و سیستم های بهداشتی در سراسر جهان را تحت فشار قرار داد. در ایران، افزایش ناگهانی موارد ابتلا، شکاف های مهمی را در ظرفیت بیمارستان ها، به ویژه در بندرعباس، استان هرمزگان، آشکار کرد، جایی که محدودیت دسترسی به تخت، سیستم بهداشتی را تحت فشار شدید قرار داد. ایجاد بیمارستان های صحرایی سیار به عنوان یک استراتژی حیاتی برای گسترش ظرفیت درمان در شرایط بحرانی پدیدار شد. روش ها: این مطالعه موردی توصیفی، گزارشی از ایجاد یک بیمارستان سیار در مجتمع آموزشی و پژوهشی پزشکی پیامبر اعظم در بندرعباس ارائه می دهد. داده ها از طریق مصاحبه های عمیق و نیمه ساختاریافته با ۱۱ ذینفع کلیدی، مشاهده مستقیم راه اندازی و ارائه خدمات و بررسی اسناد مدیریت بحران ملی و استانی جمع آوری شدند. از تحلیل چارچوب برای شناسایی مضامین اصلی استفاده شد. نتایج: چهار دسته چالش شناسایی شد: (۱) انتخاب مکان و مقاومت جامعه، (۲) تامین زیرساخت هایی مانند برق، آب، فاضلاب و سیستم های داده، (۳) مدیریت منابع انسانی و گردش های کاری بالینی، و (۴) ایمنی، امنیت و تاب آوری در برابر حوادث غیرمنتظره. علیرغم مشکلات، بیمارستان با موفقیت خدمات تریاژ، سرپایی، بستری و مراقبت های ویژه را ارائه داد و ظرفیت کلی را افزایش داد. نتیجه گیری: همکاری موثر بین بیمارستان سیار و موسسه میزبان عامل کلیدی موفقیت بود. این تجربه بر اهمیت تعیین نمایندگان مجاز برای هماهنگی و تدوین چک لیست های استاندارد برای هدایت استقرار بیمارستان های سیار در آینده تاکید می کند. این مدل درس های ارزشمندی برای تقویت آمادگی سیستم سلامت در بحران های مشابه ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

بیمارستان سیار ، کووئید ۱۹ ، مدیریت بحران ، افزایش ظرفیت