سمیت سلولی ناشی از ژل بلیچینگ دندانی و راهکارهای کاهش آن

مینا به عنوان سخت ترین لایه دندان، با ساختار معدنی خود نقش اصلی را در مقاومت دندان بر عهده دارد و تغییرات رنگ آن معمولا ناشی از تجمع کروموفورها، فرسایش مینا و عوامل داخلی یا خارجی است. سیستم های بلیچینگ عمدتا بر پایه هیدروژن پراکساید یا کارباماید پراکساید عمل می کنند و با تولید رادیکال های آزاد و اکسیداسیون رنگدانه های آلی در مینا و عاج، منجر به روشن تر شدن دندان می شوند. با این حال، نفوذ H₂O₂ از طریق مینا و عاج می تواند با تولید گونه های فعال اکسیژن (ROS) باعث استرس اکسیداتیو، آسیب غشایی و کاهش بقای سلول های پالپی شود. شدت این آسیب به عواملی مانند غلظت پراکسید، مدت تماس، روش فعال سازی و شرایط بافتی بستگی دارد. به منظور کاهش سمیت سلولی ژل های بلیچینگ، راهکارهای مختلفی پیشنهاد شده است. از جمله استفاده از آنتی اکسیدان هایی مانند ویتامین E برای خنثی سازی رادیکال ها، فعال سازی شیمیایی پراکسید با یون های فلزی یا آنزیم ها جهت کاهش نفوذ HP، تنظیم pH ژل، و بهره گیری از لیزر کم توان با اثرات ضد التهابی. در مجموع، انتخاب ماده سفیدکننده، روش فعال سازی و عوامل کمکی می تواند تعادلی میان کارایی درمان و ایمنی پالپی برقرار سازد.

کلیدواژه ها:

بلیچینگ دندان ، سمیت سلولی ، هیدروژن پراکساید ، کارباماید پراکساید