تاثیر تعامل انسان–هوش مصنوعی بر کیفیت یادگیری در تربیت معلم

با گسترش فناوری های نوین، هوش مصنوعی به عنوان یکی از موثرترین ابزارهای تحول آفرین در نظام های آموزشی مطرح شده و فرایند تربیت معلم را نیز به طور جدی تحت تاثیر قرار داده است. تعامل انسان–هوش مصنوعی این امکان را فراهم می سازد تا یادگیری به صورت شخصی سازی شده، انعطاف پذیر و مبتنی بر نیازهای یادگیرندگان طراحی و اجرا شود. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر تعامل انسان–هوش مصنوعی بر کیفیت یادگیری در فرایند تربیت معلم است. این پژوهش با رویکرد توصیفی–تحلیلی و با استفاده از مطالعات کتابخانه ای و بررسی پژوهش های پیشین انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که به کارگیری ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی، از طریق تقویت خودتنظیمی یادگیری، بازخورد هوشمند، افزایش تعامل آموزشی و بهبود تفکر تاملی، می تواند به ارتقای کیفیت یادگیری دانشجومعلمان منجر شود. با این حال، چالش هایی نظیر ملاحظات اخلاقی، وابستگی بیش ازحد به فناوری و کاهش تعاملات انسانی نیز از پیامدهای احتمالی این تعامل محسوب می شود. در مجموع، نتایج پژوهش بر ضرورت استفاده آگاهانه و هدفمند از هوش مصنوعی، در کنار نقش محوری معلم، به منظور بهبود کیفیت یادگیری در تربیت معلم تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، تعامل انسان–هوش مصنوعی ، کیفیت یادگیری ، تربیت معلم