نقش هوش مصنوعی در یادگیری شخصی سازی شده در نظام آموزش و پرورش

در عصر حاضر، نظام های آموزشی برای عبور از محدودیت های روش های تدریس سنتی و پاسخگویی به نیازهای متنوع یادگیرندگان، نیازمند رویکرد نوینی هستند. پژوهش حاضر با هدف واکاوی نقش هوش مصنوعی در تحقق یادگیری شخصی سازی شده در نظام آموزش و پرورش تدوین شده است. این مطالعه به روش مروری و با تحلیل اسنادی منابع علمی معتبر و نظریات یادگیری دیجیتال، به ویژه نظریه ارتباط گرایی، به بررسی فرصت ها و چالش های ادغام این فناوری در فرآیند یاددهی-یادگیری می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که سامانه های آموزشیار هوشمند، سیستم های تطبیقی و ابزارهای تحلیل داده می توانند با ارائه بازخورد آنی، شناسایی زودهنگام شکاف های یادگیری و پیش بینی افت تحصیلی، اثربخشی فرآیند یاددهی و یادگیری را به طور معناداری افزایش دهند. نتایج حاکی از آن است که به کارگیری این فناوری نه تنها جایگزین نقش معلم نمی شود، بلکه با آزادسازی زمان از فعالیت های تکراری، نقش وی را به یک تسهیل گر و مربی ارتقا می دهد. با این حال، استقرار موفق این الگو با چالش هایی همچون شکاف زیرساختی، ملاحظات اخلاقی و ضرورت بازآموزی مهارتی معلمان روبرو است. در نهایت، نتیجه گیری می شود که شخصی سازی یادگیری از طریق هوش مصنوعی یک ضرورت راهبردی برای تحقق عدالت آموزشی و آموزش باکیفیت است، مشروط بر آنکه با سیاست گذاری دقیق و تدوین چارچوب های اخلاقی همراه باشد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، یادگیری شخصی سازی شده ، آموزش و پرورش ، فناوری های آموزشی