بررسی ارتباط بین سنجش کلامی معلمان و شکل گیری خودپنداره ریاضی دانش آموزان

این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین سنجش کلامی معلمان و شکل گیری خودپنداره ریاضی دانش آموزان انجام شد. مطالعه حاضر به روش توصیفی-همبستگی بر روی نمونه ای متشکل از ۳۰۰ دانش آموز مقطع متوسطه اول که به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شده بودند، انجام گرفت. داده ها با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته سنجش کلامی معلمان و پرسشنامه استاندارد خودپنداره ریاضی گردآوری و با به کارگیری ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها حاکی از آن بود که بین سنجش کلامی مثبت معلمان و خودپنداره ریاضی قوی تر در دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد، در حالی که سنجش کلامی منفی با خودپنداره ریاضی ضعیف تر رابطه معناداری نشان داد. علاوه بر این، نتایج تحلیل رگرسیون بیانگر آن بود که سنجش کلامی مثبت معلمان پیش بین معنی داری برای خودپنداره ریاضی دانش آموزان است. این یافته ها بر اهمیت نقش بازخوردهای کلامی معلمان در شکل دهی به باورهای دانش آموزان نسبت به توانایی های ریاضی آنان تاکید می کند و لزوم توجه جدی به آموزش شیوه های موثر ارزشیابی کلامی را برای معلمان خاطرنشان می سازد.

کلیدواژه ها:

سنجش کلامی ، خودپنداره ریاضی ، بازخورد معلم