نقش آموزش و پرورش در توسعه پایدار اقتصادی، اجتماعی و سیاسی کشور

هدف اصلی این پژوهش، بررسی و تبیین نقش آموزش وپرورش در توسعه پایدار اقتصادی، اجتماعی و سیاسی کشور است. آموزش وپرورش به عنوان یکی از ارکان اساسی نظام های اجتماعی، بستر اصلی برای رشد سرمایه انسانی، ارتقای فرهنگ عمومی، تقویت روحیه مشارکت جویی و شکل گیری شهروندی مسئول را فراهم می سازد. توسعه پایدار، مفهومی چندبعدی است که نیازمند پیوندی عمیق میان آموزش، عدالت اجتماعی، اقتصاد پویا و حکمرانی مطلوب است. در این مطالعه، با رویکرد توصیفی-تحلیلی و روش کیفی اسنادی، داده ها از منابع علمی معتبر داخلی و بین المللی در بازه زمانی پنج سال اخیر گردآوری و تحلیل شده اند. نتایج نشان می دهد که آموزش با افزایش آگاهی های اقتصادی، اجتماعی و سیاسی شهروندان، کاهش فقر، تقویت انسجام اجتماعی، ارتقاء ظرفیت های اشتغال پذیری و نیز مشارکت فعالانه مردم در فرآیندهای دموکراتیک، نقشی محوری در دستیابی به توسعه پایدار ایفا می کند. به ویژه در کشورهای در حال توسعه، سرمایه گذاری اثربخش در آموزش می تواند زمینه ساز کاهش نابرابری، ارتقاء کیفیت زندگی و ثبات سیاسی باشد. در مجموع، یافته های پژوهش حاکی از آن است که آموزش وپرورش نقش بنیادی و غیرقابل انکاری در شکل دهی به زیرساخت های توسعه پایدار در سطوح مختلف ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

آموزش وپرورش ، توسعه پایدار ، توسعه اقتصادی ، توسعه اجتماعی ، توسعه سیاسی ، سرمایه انسانی ، مشارکت مدنی