رابطه خود کارآمدی با سازگاری زناشویی در زنان دارای همسر معتاد

خانواده به عنوان یک واحد اجتماعی کوچک، از مهمترین نهادهای جامعه به شمار می آید و هر خانواده باید به عنوان یک آجر از دیوارهای یک جامعه و مرکز اصلی حفظ و نگهداری سنت ها و آداب و رسوم و همچنین ارزش های مورد احترام و گرانبها، یک نهاد نیرومند برای روابط اجتماعی پایدار در میان بستگان، منشاء بیان و تجلی هیجان ها، کانون صمیمی ترین روابط در میان افراد و پرورش فکر، ذهن، خلاق و ارتقاء روح در نظر گرفته شود، لذا این پژوهش با هدف بررسی رابطه خود کارامدی با سازگاری زناشویی در زنان دارای همسر معتاد به مرحله اجرا در آمد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری را کلیه زنان دارای همسر معتاد مراجعه کننده کلینیک های ترک اعتیاد در سطح شهر اصفهان در سال ۱۴۰۳ تشکل داد که براساس ملاک های ورود و خروج به پژوهش، به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب و به پرسشنامه ها ی خود کارامدی و سازگاری زناشویی پاسخ دادند. نتایج پژوهش نتایج حاکی از ربطه مستقیم و معنی دار خود کارامدی با سازگاری زناشویی در زنان دارای همسر معتاد بود و بنابر یافته های پژوهش، در زنان دارای همسر معتاد، خودکارآمدی بالاتر معمولا با توانایی بیشتر در مدیریت تنش ها و سازگاری موثرتر در رابطه همراه است. در مقابل، پایین بودن خودکارآمدی می تواند آسیب پذیری روانی را افزایش داده و سازگاری زناشویی را کاهش دهد.

کلیدواژه ها:

خود کارآمدی ، سازگاری زناشویی ، زنان دارای همسر معتاد