رابطه ناگویی هیجانی با تمایز یافتگی خود در زوجین

روابط زناشویی تحت تاثیر مجموعه ای از عوامل روان شناختی قرار دارند که می توانند کیفیت، پایداری و صمیمیت میان زوجین را افزایش یا تضعیف کنند. در این میان، ناگویی هیجانی به عنوان ناتوانی در شناسایی و توصیف احساسات، و تمایز یافتگی خود به عنوان توانایی حفظ تعادل میان استقلال و صمیمیت، از مهم ترین سازه هایی هستند که نقش کلیدی در شکل دهی پویایی های ارتباطی دارند. با وجود اهمیت این دو متغیر، بررسی رابطه هم زمان آن ها در بافت روابط زوجی کمتر مورد توجه قرار گرفته است. هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه میان ناگویی هیجانی و تمایز یافتگی خود در زوجین بود. پژوهش به روش توصیفی همبستگی اجرا شد. جامعه آماری شامل کلیه زوجینی بود که در بهار و تابستان سال ۱۴۰۴ به کلینیک های مشاوره و مراکز روان پزشکی شهر اصفهان مراجعه کرده بودند و بر اساس روش نمونه گیری در دسترس، ۷۵ زوج انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس ناگویی هیجانی تورنتو و پرسشنامه تمایز یافتگی خود اسکورن و فریدلندر بود. داده ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و با کمک نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. نتایج نشان داد بین ناگویی هیجانی و تمایز یافتگی خود رابطه منفی و معناداری وجود دارد (p < ۰.۰۰۱, r = -۰.۷۸۳)؛ به این معنا که افزایش ناگویی هیجانی با کاهش سطح تمایز یافتگی زوجین همراه است. این یافته ها تاکید می کنند که ناتوانی در پردازش و بیان هیجانات می تواند به کاهش توانایی زوجین در حفظ مرزبندی های عاطفی و مدیریت تعارضات منجر شود. در مجموع، نتایج این پژوهش بر اهمیت تقویت مهارت های هیجانی برای افزایش کیفیت تعاملات زوجین تاکید دارد. پیشنهاد می شود در پژوهش های آینده، نقش متغیرهای میانجی مانند سبک دلبستگی و تنظیم هیجان نیز بررسی شود.

کلیدواژه ها:

ناگویی هیجانی ، تمایز یافتگی خود ، زوجین