بررسی عوامل موثر بر طول مدت اقامت بیماران بستری در بیمارستان ها در مواجهه با اپیدمی های نوظهور

مقدمه: یکی از روش های کاهش هزینه های بیمارستانی، تمرکز بر بهینه سازی طول مدت اقامت بیماران در بخش های بستری است. بررسی طول مدت اقامت و عوامل موثر بر آن در بیماران مبتلا به اپیدمی های نوظهور می تواند کمک شایانی به پیش بینی و سیاست گذاری بهینه تخت های مراقبت ویژه و شرایط احتمالی در شیوع سایر بیمارهای عفونی نماید. مطالعه حاضر با هدف بررسی عوامل مرتبط با طول مدت اقامت بیماران بستری در بیمارستان ها در مواجهه با اپیدمی های نوظهور انجام شد. مواد و روش کار: این مطالعه توصیفی - تحلیلی (مقطعی)  در سال ۱۳۹۹ - ۱۴۰۰ انجام شد. جامعه پژوهش شامل پرونده بیماران کرونایی بستری شده در بیمارستان بقیه الله (عج) بود. ابزار گردآوری اطلاعات چک لیستی بود که توسط محقق طراحی شد. این چک لیست شامل ۶ بخش (اطلاعات دموگرافیک، وضعیت بیماری، سابقه تماس، سطح مراقبت، بیماری های زمینه ای و وضعیت بیمه) و ۴۷ متغیر بود. حجم نمونه نهایی حدود ۴۰۰ نفر تعیین شد. جهت تجزیه و تحیل داده ها از نرم افزار R استفاده شد. یافته ها: میانگین (انحراف معیار) متغیرهای LOS و LOS_ICU به ترتیب ۶/۳۰ (۴/۴۵) و ۶/۶۳ (۵/۴) برآورد شد. نتایج نشان داد افرادی که فوت کردند مدت بیشتری در بیمارستان بستری بودند. بر اساس نمودار کاپلان مایر، احتمال بقای ۵، ۱۰ و ۲۰ روزه بیماران به ترتیب ۰/۹۸، ۰/۹۰ و ۰/۶۶ برآورد شد. عواملی مانند سن، وزن، بستری شدن در بخش ICU، بارداری، پذیرش در سطح CRP، سابقه دیابت، سابقه فشار خون، سابقه سکته مغزی، سابقه سیگار کشیدن، سابقه بیماری IHD، سابقه بدخیمی، سابقه بیماری های ریوی و سابقه بیماری های خودایمنی تاثیر مثبتی بر افزایش مدت اقامت بیماران مبتلا به کووید-۱۹ داشتند. نتیجه گیری: پیشنهاد می شود برنامه های سیاستی ضروری در چارچوب بسته های کارآمد به منظور کاهش طول مدت اقامت بیماران در سطح کلان نظام سلامت تدوین شود.

کلیدواژه ها:

Length of Stay ، Inpatients ، Covid-۱۹ ، Hospital ، طول مدت اقامت ، بیماران بستری ، کووید-۱۹ ، بیمارستان