شیوه های درمان عامیانه در سنندج: واکاوی درک بیماری، فرآیند درمان و ویژگی های درمانگران (مورد مطالعه: ناوک که وتن ، سه رکه وتن و ته کاندن )

طب سنتی به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از فرهنگ عامیانه، ریشه در تاریخ و تمدن جامعه دارد. براین اساس هدف اصلی پژوهش حاضر مطالعه مردم شناختی شناسایی و تحلیل سه شیوه درمان عامیانه شایع در شهر سنندج است. این پژوهش با اتخاذ رویکرد کیفی و به روش مردم نگاری انجام شد. داده ها از طریق مصاحبه های عمیق نیمه ساختاریافته با ۱۷ مشارکت کننده (شامل ۸ درمانگر و ۹ بیمار) گردآوری شد. انتخاب مشارکت کنندگان به روش نمونه گیری هدفمند و گلوله برفی بود و جمع آوری داده ها ادامه یافت تا اشباع نظری حاصل شد و اطلاعات بدست آمده با استفاده از کدگذاری مضمونی مورد تحلیل قرار گرفتند.تحلیل داده ها نشان داد که این شیوه های درمانی بر درک کاملا هستی شناختی متفاوتی از بدن، بیماری و درمان استوار هستند که در آن بیماری صرفا یک پدیده زیستی محسوب نمی شود. مولفه های فرهنگی مانند باور به نقش عوامل روحی-روانی (مانند ترس و فشار کاری) در ایجاد بیماری، و همچنین ساختار اجتماعی انتقال دانش (از طریق ویژگی های ذاتی، ارثی و اکتسابی درمانگران) از یافته های تحلیلی کلیدی این پژوهش به شمار می روند. یافته های این مطالعه موید غنای دانش عامیانه و پویایی نظام طب سنتی و عامیانه در شهر سنندج است.

کلیدواژه ها:

طب سنتی ، دانش عامیانه ، سه رکه وتن ، ناوک که وتن ، ته کاندن ، سنندج