تاثیر تمرینات ترکیبی بر ضخامت، قدرت و نسبت قدرت عضلات چهارسر ران به همسترینگ در مردان میان سال

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 97

فایل این مقاله در 15 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

JR_JSBS-17-33_005

تاریخ نمایه سازی: 6 اردیبهشت 1405

چکیده مقاله:

مقدمه و هدف: تاثیر تمرینات ترکیبی بر عضلات چهارسر و همسترینگ، با تاکید بر فعالیت های هوازی (راه رفتن - دویدن به عقب)، کمتر بررسی شده است. هدف این پژوهش، بررسی تاثیر تمرینات ترکیبی بر ضخامت، قدرت و نسبت قدرت عضلات چهارسر به همسترینگ در مردان میان سال بود.مواد و روش ها: در این مطالعه نیمه تجربی، ۴۸ مرد ۵۰ تا ۶۵ ساله، به صورت تصادفی در چهار گروه تمرینی: ۱) قدرتی–هوازی با راه رفتن به جلو، ۲) قدرتی–هوازی با راه رفتن به عقب، ۳) مقاومتی، ۴) کنترل، تقسیم شدند. تمرینات طی ۸ هفته (سه جلسه در هفته) برگزار گردید. قبل و بعد از دوره تمرینی، ترکیب بدنی، تعادل، ضخامت، قدرت و نسبت قدرت عضلات چهارسر به همسترینگ ارزیابی شد. تحلیل داده ها از روش آنوا با اندازه گیری مکرر در سطح معنی داری ۰/۰۵P≤  محاسبه گردید.یافته ها: بین گروه های تمرینی از نظر وزن، شاخص توده بدن، ضخامت عضلات چهارسر، قدرت عضلات همسترینگ، تعادل، تفاوت معنی داری مشاهده نشد (۰۵/۰˃P). توده بدون چربی، ضخامت عضلات همسترینگ، در گروه های تمرینی نسبت به کنترل، افزایش معنی داری داشت (۰۵/۰P≤). افزایش قدرت عضلات چهارسر ران تنها در گروه تمرین مقاومتی معنی دار بود (۰/۰۵P≤). نسبت قدرت عضلات چهارسر به همسترینگ در گروه های تمرین قدرتی– هوازی، کاهش معنی دار و در گروه تمرین مقاومتی افزایش معنی داری داشت (۰/۰۵P≤).نتیجه گیری: تمرینات ترکیبی با تاکید بر فعالیت های هوازی راه رفتن - دویدن به عقب، ضمن بهبود ترکیب بدن، با افزایش ضخامت عضلات همسترینگ و اصلاح نسبت قدرت عضلات چهارسر به همسترینگ، موجب تعادل بهتر قدرت عضلانی، ارتقا عملکرد حرکتی و کاهش آسیب های عضلانی  در مردان میان سال می شوند.

نویسندگان

جواد پورجاهد

دانشجوی دکتری، گروه تربیت بدنی، دانشکده انسانی و علوم پایه، دانشگاه آزاد اسلامی واحد بجنورد، بجنورد، ایران

سید علیرضا حسینی کاخک

استاد، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران

مهتاب معظمی

دانشیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.

بهروز دواچی

دانشیار، گروه بالینی، دانشکده پزشکی مشهد، مشهد، ایران.