اثر سطوح مختلف دانه گاودانه در جیره آغازین بر عملکرد، مصرف شیر، خوراک و خصوصیات رشدی بره های شیرخوار مغانی

زمینه مطالعاتی: در مراتع و چراگاه های طبیعی (بخصوص در مناطق خشک و نیمه خشک)، نیاز غذایی بره های در حال رشد از طریق مواد خوراکی در دسترس تامین نمی شود، بنابراین برای تحریک رشد شکمبه و افزایش جذب مواد مغذی و افزایش رشد استفاده از جیره های تکمیلی در دوران شیرخوارگی موثر خواهد بود. هدف: بررسی سطوح مختلف دانه گاودانه در جیره آغازین بر عملکرد، مصرف شیر، خوراک و خصوصیات رشدی بره های شیرخوار مغانی بود. مواد و روش ها: این پژوهش با استفاده از تعداد ۵۰ راس بره نر شیرخوار از نژاد مغانی (میانگین سنی ۱± ۵ روزه و میانگین وزنی اولیه۷۷/۰± ۵۶/۴ کیلوگرم مغانی) انجام شد. بره ها بر اساس وزن زنده گروه بندی شدند و به طور تصادفی دریکی از ۵ گروه آزمایشی (یک گروه شاهد و چهار گروه دریافت کننده جیره آغازین حاوی سطوح صفر، نه، ۱۸ و ۲۷ درصد دانه گاودانه) در قالب یک طرح کاملا تصادفی تخصیص داده شدند. مصرف شیر، خوراک و عملکرد رشدی بره ها تا سن ۹۰ روزگی ثبت گردید. نتایج: اثر افزودن گاودانه به جیره بر میانگین مصرف خوراک بره ها در کل دوره معنی دار نبود (۰۵/۰>P). در بره های تغذیه شده با جیره های آغازین دارای سطوح مختلف گاودانه بر خصوصیات رشدی بره ها معنی دار بود و بهترین خصوصیات رشدی در جیره دارای ۱۸ درصد گاودانه مشاهده شد و همین طور تفاوت افزایش وزن روزانه آن ها معنی دار بود (۰۵/۰>P). به طوری که بهترین خصوصیات رشدی و بیشترین افزایش وزن روزانه در جیره دارای ۱۸ درصد گاودانه مشاهده شد. همچنین مصرف شیر بره های گروه شاهد به طور معنی دار بیشتر از بره های دریافت کننده جیره آغازین بود (۰۵/۰>P). نتیجه گیری نهایی: طبق نتایج به دست آمده تغذیه دانه گاودانه به عنوان یک مکمل پروتئینی در جیره آغازین بره های شیرخوار تا ۱۸ درصد موجب بهبود عملکرد رشدی شده و بر این اساس گنجاندن آن در جیره آغازین بره های شیرخوار توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

تغذیه ، لگومینه ، منبع پروتئینی ، نژاد مغانی