اثربخشی روش تدریس «فکرنویسی» بر توانمندی ایده یابی و خلاقیت واگرا در یادگیرندگان

هدف از پژوهش حاضر، تبیین و بررسی تاثیر روش تدریس «فکرنویسی» (Thought-Writing) به عنوان یک استراتژی نوین در تقویت مهارت ایده یابی و سیالی ذهن است. در نظام های آموزشی سنتی، تمرکز بر پاسخ های صحیح و از پیش تعیین شده، موجب انجماد فکری و هراس از خطا در یادگیرندگان شده است. روش فکرنویسی با تکیه بر نگارش آزاد، بدون توقف و فارغ از قضاوت های ساختاری، به دنبال آزادسازی جریان سیال ذهن برای رسیدن به ایده های بکر است. این مقاله با رویکردی تحلیلی، ابعاد مختلف این روش را واکاوی می کند. یافته های نظری نشان می دهد که فکرنویسی با کاهش نظارت خود انتقادی (Self-Criticism) در مراحل اولیه تولید محتوا، به یادگیرنده اجازه می دهد تا میان مفاهیم دور از هم، پیوند برقرار کرده و به «انعطاف پذیری ذهنی» دست یابد. این روش نه تنها در دروس ادبی و هنری، بلکه در حل مسائل پیچیده علمی نیز کارکردی تسهیل گر دارد. چکیده نتایج حاکی از آن است که اجرای منظم این تکنیک در محیط آموزشی، منجر به افزایش اعتمادبه نفس در ابراز عقیده و ارتقای شاخص های خلاقیت (سیالی، انعطاف، ابتکار و بسط) می گردد. در نهایت، پیشنهاد می شود معلمان با اختصاص زمان های کوتاه در شروع کلاس برای فکرنویسی، بستر لازم را برای ایده یابی نظام مند فراهم آورند.