تحلیل روان شناختی تاثیر بازخوانی شاهنامه به زبان شبکه های اجتماعی بر حافظه جمعی دیجیتال

این پژوهش با هدف بررسی این موضوع انجام شد که اگر حکیم ابوالقاسم فردوسی امروز زنده بود، چگونه از پلتفرم های شبکه های اجتماعی مانند اینستاگرام و تیک تاک برای روایت حماسه های توس استفاده می کرد و این بازخوانی چگونه بر حافظه جمعی دیجیتال تاثیر می گذارد. این مطالعه با رویکرد کیفی و روش پدیدارنگاری، از طریق مصاحبه نیمه ساختاریافته با پنج متخصص در حوزه های روان شناسی، ادبیات کلاسیک و رسانه های دیجیتال انجام شد. داده ها با استفاده از روش مقایسه ای موازی تحلیل و در قالب مضامین عمده دسته بندی شدند. یافته ها نشان داد که فردوسی احتمالا از اینستاگرام و تیک تاک به عنوان ابزارهایی برای نقالی دیجیتال، آموزش ترکیبی و بازآفرینی روایی بهره می برد و از قالب های بصری مانند استوری، ریلز و کلیپ های کوتاه برای انتقال داستان های شاهنامه به نسل جوان استفاده می کرد. این بازخوانی می تواند حافظه جمعی دیجیتال را از طریق تعاملات عاطفی، بصری و مشارکتی تقویت کند، اما چالش هایی مانند ساده سازی محتوا، تحریف معانی عمیق و محدودیت های الگوریتمی ممکن است به کاهش عمق فرهنگی منجر شود. نتایج این پژوهش بر پتانسیل شبکه های اجتماعی برای احیای هویت فرهنگی و بازتولید بین نسلی حافظه جمعی تاکید دارد، مشروط بر اینکه استراتژی هایی برای حفظ اصالت محتوا در برابر سرعت رسانه های دیجیتال طراحی شود. این مطالعه پیشنهاد می دهد که بازخوانی دیجیتال شاهنامه می تواند پیوند گذشته و حال را تقویت کرده و سلامت روان و تعلق فرهنگی نسل جوان را بهبود بخشد.

کلیدواژه ها:

شاهنامه ، حافظه جمعی دیجیتال ، شبکه های اجتماعی ، بازخوانی دیجیتال ، هویت فرهنگی