رابطه انعطاف پذیری برنامه درسی و خلاقیت دانش آموزان

این مقاله با هدف بررسی رابطه میان انعطاف پذیری برنامه درسی و ارتقای خلاقیت دانش آموزان، با رویکردی توصیفی-تحلیلی و با تکیه بر مبانی نظری و پژوهشی پیشین، به واکاوی ابعاد مختلف این دو مفهوم پرداخته است. فرض بنیادین این پژوهش آن است که برنامه های درسی منعطف، با فراهم آوردن فضای آزاد برای کاوش، پرسشگری و کشف، زمینه ساز شکوفایی استعدادهای خلاقانه در دانش آموزان می شوند. نتایج تحلیل ها حاکی از آن است که برنامه های درسی صلب و یکسان ساز، مانع از بروز تفکر واگرا و خلاقیت در دانش آموزان می شوند، در حالی که برنامه های درسی منعطف با تاکید بر یادگیری مبتنی بر پروژه، یادگیری ترکیبی و رویکردهای بین رشته ای، بستر لازم برای پرورش خلاقیت را فراهم می آورند. این مقاله با ارائه مدل مفهومی رابطه میان انعطاف پذیری و خلاقیت، پیشنهاداتی کاربردی برای سیاست گذاران آموزشی، برنامه ریزان درسی و معلمان ارائه می دهد. بر اساس یافته ها، بازنگری در ساختار برنامه درسی، آموزش مهارت های خلاقیت به معلمان، و ایجاد مکانیزم های بازخورد سریع برای اصلاح برنامه، از الزامات ضروری برای تحقق هدف پرورش خلاقیت است. در نهایت، این پژوهش استدلال می کند که انعطاف پذیری برنامه درسی، شرط لازم و کافی برای پرورش نسلی خلاق در جوامع دانش محور است.

کلیدواژه ها:

انعطاف پذیری برنامه درسی ، خلاقیت دانش آموزان ، یادگیری شخصی سازی شده ، برنامه درسی پویا