بررسی اثربخشی روش تدریس معکوس بر دانش آموزان دارای اختلالات رفتاری و کم توان ذهنی

امروزه نظام های آموزشی با چالش های متعددی در آموزش دانش آموزان با نیازهای ویژه، به ویژه دانش آموزان دارای اختلالات رفتاری و کم توان ذهنی مواجه هستند. این دانش آموزان به دلیل ویژگی های شناختی، هیجانی و رفتاری خاص، نیازمند روش های تدریسی متفاوت، انعطاف پذیر و دانش آموزمحور می باشند. یکی از رویکردهای نوین آموزشی که در دهه های اخیر مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته، روش تدریس معکوس است. در این روش، فرآیند انتقال مفاهیم آموزشی به خارج از کلاس درس منتقل شده و زمان کلاس به فعالیت های تعاملی، تمرین، حل مسئله و تعامل معلم و دانش آموز اختصاص می یابد. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی روش تدریس معکوس بر آموزش و یادگیری دانش آموزان دارای اختلالات رفتاری و کم توان ذهنی انجام شده است. این مطالعه با رویکرد توصیفی تحلیلی و با استفاده از منابع معتبر داخلی و خارجی به بررسی ابعاد مختلف روش تدریس معکوس، ویژگی ها، مزایا، مقایسه آن با روش های سنتی، و تاثیر آن بر بهبود یادگیری، کاهش مشکلات رفتاری و افزایش مشارکت تحصیلی این دانش آموزان پرداخته است. نتایج پژوهش نشان می دهد که استفاده از روش تدریس معکوس می تواند نقش موثری در بهبود یادگیری، افزایش انگیزش تحصیلی، کاهش رفتارهای ناسازگار و ارتقای تعاملات اجتماعی دانش آموزان دارای اختلالات رفتاری و کم توان ذهنی داشته باشد.

کلیدواژه ها:

روش تدریس معکوس ، اختلالات رفتاری ، دانش آموزان کم توان ذهنی ، آموزش و یادگیری ، روش های نوین تدریس ، آموزش فراگیر