رابطه خوش بینی، امید و تاب آوری با اضطراب زبان و عملکرد درک شنیداری زبان آموزان انگلیسی

اضطراب زبان یکی از عوامل کلیدی در یادگیری زبان دوم است که می تواند فرآیند درک شنیداری و سایر مهارت های زبانی دانش آموزان را مختل کرده و عملکرد تحصیلی آنان را کاهش دهد. در مقابل، ویژگی های روانشناسی مثبت مانند خوش بینی، امید و تاب آوری می توانند توانایی افراد را در مواجهه با استرس ها و چالش های یادگیری افزایش دهند و عملکرد آموزشی را بهبود بخشند. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه خوش بینی، امید و تاب آوری با اضطراب زبان و عملکرد درک شنیداری دانش آموزان مدرسه در خرم آباد انجام شد.جامعه آماری شامل دانش آموزان دوره متوسطه دوم مدارس دولتی و غیردولتی شهر خرم آباد بود که از میان آن ها ۱۵۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه امید شوت و خوش بینی زندگی بازنگری شده (مقیاس امید شوت و آزمون گرایش به زندگی بازنگری شده)، مقیاس تاب آوری کانرز- دیویدسون، مقیاس اضطراب زبان کلاس درس (FLCAS) و یک آزمون استاندارد درک شنیداری زبان انگلیسی بودند. داده ها پس از جمع آوری با استفاده از تحلیل همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه بررسی شد تا رابطه بین ویژگی های روانشناسی مثبت و متغیرهای اضطراب زبان و عملکرد درک شنیداری مشخص شود.نتایج نشان داد که سطوح بالاتر خوش بینی، امید و تاب آوری با کاهش معنادار اضطراب زبان و افزایش عملکرد درک شنیداری دانش آموزان ارتباط مثبت و معناداری دارد. یافته ها بیانگر این است که تقویت ویژگی های روانشناسی مثبت می تواند به عنوان یک استراتژی موثر آموزشی برای کاهش اضطراب و ارتقای مهارت های زبانی در محیط مدرسه مورد استفاده قرار گیرد. این پژوهش پیشنهاد می کند که برنامه های آموزشی و کارگاه های روانشناسی مثبت در مدارس طراحی شوند تا یادگیری زبان دوم به شیوه ای سالم تر و موثرتر انجام شود.

کلیدواژه ها:

خوش بینی ، امید ، تاب آوری ، اضطراب زبان ، درک شنیداری ، یادگیری زبان انگلیسی ، دانش آموزان مدرسه