بررسی اثربخشی آموزش مثبت اندیشی مبتنی بر آموزه های دینی بر گرایش به عدالت در بین دانشجویان

پژوهش حاضر به منظور بررسی اثربخشی آموزش مثبت اندیشی مبتنی بر آموزه های دینی بر گرایش به عدالت در بین دانشجویان روانشناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد بافت در سال ۱۴۰۱-۱۴۰۰ انجام گرفت. پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون - پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی دانشجویان روانشناسی دانشگاه آزاد اسلامی بافت در سال تحصیلی ۱۴۰۱-۱۴۰۰ بود. تعداد کل دانشجویان ۱۵۰ نفر بودند. روش نمونه گیری به صورت در دسترس انتخاب شد. بدین ترتیب از بین دانشجویان تعداد ۳۰ نفر انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفر آزمایش و کنترل گمارش شدند. گردآوری داده ها از طریق پرسشنامه عدالت گل پرور(۱۳۹۳) ) صورت گرفت. پس از اجرای پرسشنامه گروه آزمایش در ده جلسه ۹۰ دقیقه ای (هفته ای یک جلسه به صورت متوالی) با روش مهارت های مثبت اندیشی با تاکید بر آموزه های دینی، از پروتکل طراحی شده توسط نعیمی، شفیع آبادی و داوود آبادی(۱۳۹۵) مورد آموزش قرار گرفت. برای آزمون فرضیه ها از تحلیل کوواریانس تک متغیره استفاده شد. یافته ها نشان داد که آموزش مثبت اندیشی مبتنی بر آموزه های دینی بر گرایش به عدالت(۴۱.۵۲=F و ۰۰۵/۰>P)، آموزش عدالت(۴۰.۳۲=F و ۰۰۵/۰>P)، راهنمایی و تعامل (۳۸.۳۲=F و ۰۰۵/۰>P)، توجه و احترام (۷۱.۴۰=F و ۰۰۵/۰>P)، متغیر توجه به شرایط (۴۴.۶۶=F و ۰۰۵/۰>P) و ارزشیابی (۴۴.۵۲=F و ۰۰۵/۰>P) اثربخشی معناداری داشته است. بنابراین نتایج نشان داد که یکی از موثرترین روش ها برای افزایش گرایش دانشجویان به عدالت استفاده از روش آموزش مثبت اندیشی مبتنی بر آموزه های دینی بوده است.

کلیدواژه ها:

آموزش مثبت اندیشی ، آموزه های دینی ، عدالت ، دانشجویان