بررسی اثر آموزش خوش بینی و مهارت های حل مسئله بر کاهش رفتارهای خودکشی گرا در افراد دارای سابقه اقدام به خودکشی : یک آزمون کنترل شده تصادفی

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش خوش بینی و مهارت های حل مسئله بر کاهش رفتارهای خودکشی گرا در افراد دارای سابقه اقدام به خودکشی بود. این مطالعه با طرح نیمه تجربی پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل و بر روی ۶۰ مراجعه کننده به مراکز مشاوره، کلینیک های روان شناسی و روان پزشکی شهرستان دامغان در سال ۱۴۰۳ انجام شد. شرکت کنندگان به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای برنامه آموزش ترکیبی شامل تقویت خوش بینی و آموزش ساختارمند مهارت های حل مسئله را دریافت کرد، درحالی که گروه کنترل تنها خدمات معمول را دریافت نمود. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه رفتارهای خودکشی ، پرسشنامه خوش بینی جهت گیری زندگی و پرسشنامه حل مسئله اجتماعی بود. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس و با کنترل نمرات پیش آزمون تحلیل شد. یافته ها نشان داد مداخله موجب کاهش معنادار رفتارهای خودکشی گرا و افزایش مهارت های حل مسئله و خوش بینی در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شد. اندازه اثرها در دامنه ۲۰ تا ۲۸ درصد بیانگر تاثیر قوی و معنی دار مداخله است. نتایج نشان می دهد ترکیب آموزش خوش بینی و مهارت های حل مسئله می تواند از طریق بهبود تنظیم هیجان، افزایش احساس کنترل، کاهش درماندگی و تقویت نگرش آینده نگرانه نقش موثری در کاهش رفتارهای خودکشی گرا ایفا کند. این رویکرد می تواند به عنوان یک مداخله قابل استفاده در برنامه های پیشگیری از خودکشی در جمعیت های در معرض خطر به کار رود.

کلیدواژه ها:

خوش بینی ، مهارت حل مسئله ، رفتارهای خودکشی گرا