نقش امید و خودکارآمدی تحصیلی در پیش بینی سازگاری تحصیلی دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری

این مقاله با هدف بررسی نقش امید و خودکارآمدی تحصیلی در پیش بینی سازگاری تحصیلی دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری به صورت مروری–تحلیلی تدوین شده است. اختلالات یادگیری، نارسایی های پایدار در فرآیندهای شناختی پایه ای مانند خواندن، نوشتن و محاسبه را شامل می شوند و می توانند منجر به مشکلات انگیزشی، اضطراب تحصیلی و دشواری در تعاملات اجتماعی شوند. روان شناسی مثبت گرا با تمرکز بر منابع درونی و نقاط قوت فرد، اهمیت امید و خودکارآمدی را در ارتقای انگیزش، پشتکار و سازگاری تحصیلی برجسته می کند. در این پژوهش، منابع فارسی و انگلیسی مرتبط گردآوری و از طریق مرور نظام مند و تحلیل محتوای کیفی مورد بررسی قرار گرفتند.یافته ها نشان می دهد که دانش آموزانی که سطح بالاتری از امید دارند، اهداف روشن و مسیرهای دستیابی به آن ها را مشخص می کنند و در مواجهه با موانع، انعطاف و پشتکار بیشتری از خود نشان می دهند. از سوی دیگر، خودکارآمدی تحصیلی موجب افزایش اعتماد به توانایی های فرد، انتخاب راهبردهای یادگیری موثر و پایداری در مواجهه با شکست ها می شود. این دو سازه به صورت مکمل عمل کرده و اثر تقویت کننده متقابل دارند، به گونه ای که ترکیب بالای امید و خودکارآمدی، پیش بینی کننده موثری برای سازگاری تحصیلی است. علاوه بر این، عوامل میانجی مانند مهارت های حل مسئله، تاب آوری و تنظیم هیجان و حمایت اجتماعی از سوی معلمان و خانواده، اثر مثبت این دو متغیر را تقویت می کنند.نتایج این مطالعه تاکید می کند که طراحی مداخلات آموزشی–روان شناختی جامع، با تمرکز بر تقویت امید و خودکارآمدی و توجه به عوامل محیطی و هیجانی، می تواند موجب ارتقای عملکرد تحصیلی، انگیزش و سلامت روان دانش آموزان دارای اختلالات یادگیری شود. این پژوهش می تواند به عنوان راهنمای نظری و عملی برای برنامه ریزی آموزشی و روان شناختی در مدارس مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

امید ، خودکارآمدی تحصیلی ، سازگاری تحصیلی ، اختلالات یادگیری ، روان شناسی مثبت گرا