کیفیت زندگی بیماران سرطانی: نقش علائم سایکوپاتولوژی، همجوشی شناختی و شفقت به خود

امروزه یکی از موضوعات مهم قابل بحث در تحقیقات بالینی، ارزیابی کیفیت زندگی است که شامل احساس اشخاص از توانایی آنها در مورد کارکردهای جسمی، عاطفی و اجتماعی است و افزایش شیوع سرطان نیز در سالهای اخیر سبب شده است که سرطان به عنوان مشکل عمده بهداشتی قرن شناخته شود. لذا پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش علائم سایکوپاتولوژی، همجوشی شناختی و شفقت به خود در پیش بینی کیفیت زندگی بیماران سرطانی صورت پذیرفت. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه بیماران سرطانی مراجعه کننده به بیمارستان شهیدرحیمی شهر خرم آباد تشکیل دادند که به روش در دسترس ۲۰۰ نفر از بیماران به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه استرس- اضطراب- افسردگی لاویبوند و لاویبوند (۱۹۹۵)، مقیاس همجوشی شناختی گلایندرز و همکاران (۲۰۱۴)، مقیاس شفقت به خود نف و همکاران (۲۰۰۳) و پرسشنامه کیفیت زندگی ویر و شربورن (۱۹۹۲) استفاده شد. داده های با استفاده از روش های ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندمتغیره به شیوه گام به گام تحلیل شد. نتایج نشان داد بین علائم سایکوپاتولوژی با کیفیت زندگی (۰۱/۰P ، ۴۵/۰ - r =) و بین همجوشی شناختی با کیفیت زندگی (۰۱/۰P ، ۳۵/۰-r =) رابطه منفی معنادار؛ و بین شفقت به خود با کیفیت زندگی (۰۱/۰P ، ۴۵/۰r =) رابطه مثبت معنادار وجود دارد. همچنین، ضرایب بتا نشان داد که علائم سایکوپاتولوژی ۳۸/۰ (۰۱/۰P)، همجوشی شناختی ۲۹/۰- (۰۱/۰P) و شفقت به خود ۱۵/۰ (۰۱/۰P) به شکل معناداری کیفیت زندگی بیماران سرطانی را تبیین می کنند. به طور کلی می توان بیان نمود که علائم سایکوپاتولوژی، همجوشی شناختی و شفقت به خود در زمره متغیرهای مرتبط با کیفیت زندگی بیماران سرطانی بودند و توانایی پیش بینی آن را دارند.

کلیدواژه ها:

علائم سایکوپاتولوژی ، همجوشی شناختی ، شفقت به خود ، کیفیت زندگی ، بیماران سرطانی