بررسی رابطه بین سبک فرزندپروری هلیکوپتری با تاب آوری در دانشجویان: نقش میانجی خودکارآمدی

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین سبک فرزندپروری هلیکوپتری با تاب آوری در دانشجویان: نقش میانجی خودکارآمدی بود. این پژوهش توصیفی از نوع همبستگی است. طرح پژوهشی به طور خاص مبتنی بر مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) است. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانشجویان مقطع کارشناسی دانشگاه ها و موسسات آموزش عالی شهر بوشهر (شامل دانشگاه خلیج فارس، دانشگاه علوم پزشکی بوشهر و دانشگاه آزاد اسلامی واحد بوشهر) در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بودند. حجم نمونه ۳۵۰ نفر در نظر گرفته شد که به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از نسخه کوتاه ابزار والدگری هلیکوپتری(HPI-S) پیستلاو همکاران (۲۰۲۰)، مقیاس تاب آوری کونور و دیودسون (۲۰۰۳) و پرسشنامه خودکارآمدی عمومی شرر (SGSES) استفاده شده است. برای آزمون فرضیه های پژوهش از مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) با استفاده از نرم افزار Smart-PLS بهره گرفته شد. با توجه به سطح معناداری آزمون ضریب همبستگی پیرسون به طور کلی، نتایج بیانگر رابطه منفی درگیری با تاب آوری و رابطه مثبت بین مولفه های تاب آوری و خودکارآمدی است و تمام ضرایب گزارش شده معنادار هستند. همچنین بر اساس یافته ها، مسیر غیرمستقیم میان سبک فرزندپروری هلیکوپتری → خودکارآمدی → تاب آوری دارای ضریب اثر منفی (۱۰۵/۰-) و آماره t برابر با ۵۹۸/۴ است. بنابراین اثر مذکور از نظر آماری معنادار است. این نتیجه بیانگر آن است که سبک فرزندپروری هلیکوپتری به طور غیرمستقیم و از طریق کاهش خودکارآمدی، سبب کاهش تاب آوری در دانشجویان می شود. نتایج این پژوهش لزوم طراحی مداخلات چندسطحی را خاطرنشان می سازد که هم زمان بر آموزش والدین برای تعدیل رفتارهای کنترل گرایانه، و هم بر تقویت مهارت های خودکارآمدی و تاب آوری در دانشجویان متمرکز باشند تا چرخه معیوب وابستگی و آسیب پذیری روان شناختی شکسته شود.

کلیدواژه ها:

سبک فرزندپروری هلیکوپتری ، تاب آوری ، خودکارآمدی و دانشجویان