بررسی رابطه بین سبک فرزندپروری هلیکوپتری با مهارت های حل مسئله در دانشجویان: نقش میانجی خودمختاری روان شناختی

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین سبک فرزندپروری هلیکوپتری با مهارت های حل مسئله در دانشجویان: نقش میانجی خودمختاری روان شناختی بود. این پژوهش توصیفی از نوع همبستگی است. طرح پژوهشی به طور خاص مبتنی بر مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) است. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانشجویان مقطع کارشناسی دانشگاه ها و موسسات آموزش عالی شهر بوشهر (شامل دانشگاه خلیج فارس، دانشگاه علوم پزشکی بوشهر و دانشگاه آزاد اسلامی واحد بوشهر) در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بودند. حجم نمونه ۳۵۰ نفر در نظر گرفته شد که به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از نسخه کوتاه ابزار والدگری هلیکوپتری(HPI-S) پیستلاو همکاران (۲۰۲۰)، پرسشنامه نیازهای بنیادی روانی توسط گاردیا، دسی و ریان (۲۰۰۰) و پرسشنامه استاندارد سبک های حل مساله (PSS): استفاده شده است. برای آزمون فرضیه های پژوهش از مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) با استفاده از نرم افزار Smart-PLS بهره گرفته شد. نتایج ارائه شده نشان می دهد که سبک فرزندپروری هلیکوپتری بر مهارت های حل مسئله دانشجویان با میانجی گری خودمختاری روانشناختی تاثیر معنادار و قابل توجهی دارد. مقدار ضریب اثر برابر با ۱۲۰/۰- است که نشان دهنده یک اثر غیرمستقیم منفی می باشد؛ به این معنا که افزایش سبک فرزندپروری هلیکوپتری منجر به کاهش خودمختاری روانشناختی شده و این کاهش، در نهایت مهارت های حل مسئله را تضعیف می کند.

کلیدواژه ها:

سبک فرزندپروری هلیکوپتری ، مهارت های حل مسئله ، دانشجویان و خودمختاری روان شناختی