اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر بهبود صمیمیت و کاهش تعارضات زناشویی زوجین متقاضی طلاق در شهر تهران

هدف از تحقیق حاضر اثر بخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر بهبود صمیمیت و کاهش تعارضات زناشویی زوجین متقاضی طلاق در شهر تهران بود. روش پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی (طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل) بود و جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه زوجین متقاضی طلاق در شهر تهران که به مراکز مشاوره روانشناختی در سال ۱۴۰۴ مراجعه کرده اند، می باشد و تعداد ۲۰ زوج انتخاب و به صورت در دسترس در دو گروه آزمایش (۱۰ زوج) و کنترل (۱۰ زوج) جایگزین شدند و پرسشنامه ارزش های فعال در عمل پترسون و سلیگمن (۲۰۰۴) روی آنها اجرا شد و در مرحله بعد فقط گروه آزمایش جلسات آموزش پذیرش و تعهد به مدت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای دریافت کردند و گروه کنترل هیچ آموزشی دریافت نکرد و در ادامه ابزارهای پژوهش روی هر دو گروه اجرا شد و در نهایت پرسشنامه ها جمع آوری و اطلاعات توسط نرم افزار آماری SPSS با از آزمون تحلیل واریانس چند متغیره کواریانس (MANCOVA) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته های پژوهش نشان داد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر افزایش صمیمیت زناشویی زوجین متقاضی طلاق اثربخشی دارد و زوجینی که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد را دریافت کرده بودند صمیمیت زناشویی آنها بیشتر از گروه کنترل بود و بین میانگین کاهش همکاری، کاهش رابطه، افزایش واکنش هیجانی، افزایش جلب حمایت فرزند، افزایش رابطه فردی با خویشناوندان خود، کاهش رابطه خانوادگی با خویشاوندان همسر و دوستان و جدا کردن امور مالی از یکدیگر پیش آزمون و پس آزمون گروه درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد تفاوت معنی داری وجود دارد و میانگین کاهش همکاری، کاهش رابطه، افزایش واکنش هیجانی، افزایش جلب حمایت فرزند، افزایش رابطه فردی با خویشناوندان خود، کاهش رابطه خانوادگی با خویشاوندان همسر و دوستان و جدا کردن امور مالی از یکدیگر پس از آموزش درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد کاهش یافته است.

کلیدواژه ها:

درمان پذیرش و تعهد ، صمیمیت زناشویی ، تعارضات زناشویی ، زوجین ، طلاق ، شهر تهران