بررسی ارتباط اضطراب تحصیلی با میزان اعتمادبه نفس و عملکرد درسی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی ارتباط بین اضطراب تحصیلی با میزان اعتمادبه نفس و عملکرد درسی دانش آموزان مقطع متوسطه اول شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود و جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان پسر و دختر مقطع متوسطه اول بود که از میان آن ها نمونه ای به حجم ۳۸۰ نفر با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب گردید. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه استاندارد اضطراب تحصیلی آلبرت و هابر (۱۹۶۰)، پرسشنامه اعتمادبه نفس روزنبرگ (۱۹۶۵) و میانگین نمرات درسی دانش آموزان در سه درس اصلی (ریاضی، علوم و فارسی) به عنوان شاخص عملکرد درسی استفاده شد. داده های گردآوری شده با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون گام به گام مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها نشان داد که بین اضطراب تحصیلی و اعتمادبه نفس رابطه منفی و معناداری وجود دارد (۰/۰۱>p ،۰/۵۲- =r). همچنین بین اضطراب تحصیلی و عملکرد درسی نیز رابطه منفی معنادار مشاهده گردید (۰/۰۱>p ،۰/۴۸- =r). به علاوه، بین اعتمادبه نفس و عملکرد درسی رابطه مثبت و معناداری بدست آمد (۰/۰۱>p ،۰/۵۵ =r). نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که اضطراب تحصیلی و اعتمادبه نفس با هم قادر به پیش بینی ۴۲ درصد از واریانس عملکرد درسی هستند. با توجه به یافته ها، می توان نتیجه گرفت که افزایش اضطراب تحصیلی با کاهش اعتمادبه نفس و افت عملکرد درسی همراه است و تقویت اعتمادبه نفس می تواند به عنوان یک عامل محافظتی در برابر آثار مخرب اضطراب تحصیلی عمل کند. بر این اساس، طراحی برنامه های مداخله ای برای کاهش اضطراب تحصیلی و افزایش اعتمادبه نفس در مدارس ضروری به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

اضطراب تحصیلی ، اعتمادبه نفس ، عملکرد درسی ، دانش آموزان ، رابطه.