مقایسه اثربخشی واقعیت درمانی گروهی و آموزش مثبت نگری بر تعلل ورزی تحصیلی دانش آموزان دختر دارای فرسودگی تحصیلی مقطع متوسطه شهر اردبیل

هدف این تحقیق مقایسه اثربخشی واقعیت درمانی گروهی و آموزش مثبت نگری بر تعلل ورزی تحصیلی دانش آموزان دختر دارای فرسودگی تحصیلی مقطع متوسطه شهر اردبیل می باشد. روش پژوهش حاضر از نوع آزمایشی (طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل) می باشد. جامعه آماری این پژوهش شامل ۴۰۰ نفر از دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوره دوم در شهر اردبیل در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ می باشد که به صورت تصادفی پرسشنامه فرسودگی تحصیلی بین آنها توزیع شد و از بین دانش آموزانی که در این پرسشنامه نمره بالایی به دست آوردند و دارای فرسودگی تحصیلی بودند به صورت در دسترس شامل ۹۰ نفر در سه گروه (۳۰ نفر در گروه آزمایش اول،۳۰ نفر نیز در گروه آزمایش دوم و ۳۰ نفر نیز در گروه کنترل) جایگزین شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه (تعلل ورزی سولومون و راث بلوم) می باشد. گروه اول با استفاده از روش واقعیت درمانی گروهی طی آموزش گلاسر (۱۹۹۹) طی ۷ جلسه و گروه دوم با مداخله آموزش مثبت نگری (کوئیلیام، ۲۰۰۳) طی ۸ جلسه مداخله و بعد گروه سوم یعنی گروه کنترل مداخله ای دریافت نکردند و در مراحل بعدی هر سه گروه دوباره به پرسشنامه های پژوهش جواب دادند و سپس داده‎ها جمع آوری و اطلاعات توسط نرم افزار آماری SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که درمان واقعیت درمانی گروهی و آموزش مثبت نگری باعث کاهش تعلل ورزی تحصیلی دانش‎آموزان دختر می شود و واقعیت درمانی گروهی بیشتر از آموزش مثبت نگری باعث کاهش تعلل ورزی تحصیلی می شود.

کلیدواژه ها:

واقعیت درمانی گروهی ، مثبت نگری ، تعلل ورزی تحصیلی ، فرسودگی تحصیلی