آسیب شناسی رفتار مردم در حکومت علوی با تاکید بر آموزه های نهج البلاغه

حکومت امام علی(ع) از مهم ترین نمونه های حکومت دینی در تاریخ اسلام است که دستاوردهای فراوان داشت و با آسیب هایی نیز مواجه بود که مانع تحقق اهداف والای حضرت می شد. پژوهش حاضر با تکیه­بر منابع تاریخی و به ویژه آموزه های نهج البلاغه و بررسی رفتار مردم و خواص جامعه، به شناسایی مهم ترین آسیب های رفتاری مردم در حکومت امام علی(ع) می پردازد تا تاثیر این آسیب ها را بر کارآمدی و پایداری حکومت مورد بررسی قرار دهد. نتایج تحقیق حاکی از آن است که عواملی مانند تفرقه، عدم پیروی از امام معصوم، جهل و بی بصیرتی، ترک جهاد و دفاع، فاصله گرفتن از ارزش های دینی، دنیاطلبی، ترک امر به معروف و نهی از منکر، هم پیمانی با ستمگران، نفاق و دورویی، از مهم ترین آسیب های رفتاری مردم آن زمان بوده که موجب ایجاد بحران های اجتماعی و سیاسی در حکومت علوی شده­ بود. شناسایی این آسیب ها می تواند راهنمایی برای حکومت های دینی معاصر و الگویی مفید برای بهبود کارآمدی آنها در عصر حاضر باشد.

کلیدواژه ها:

حکومت دینی ، سیره علوی ، مسلمانان عصر امام علی(ع) ، نهج البلاغه