بررسی تجربی پتانسیل انتقال حرارتی نانوسیال اکسید آلومینیوم - آب با استفاده از معیارهای خواص ترموفیزیکی

مطالعه حاضر به بررسی قابلیت بهبود پایداری و عملکرد انتقال حرارتی سیال خنک کننده آب با استفاده از پراکندگی نانوذرات اکسید آلومینیوم در آب می پردازد. نانوسیال عاری از سورفکتانت با ۴ کسر حجمی مختلف ۰۵/۰ %،۵/۰ %،۱ % و۲% به روش دو مرحله ای تهیه شد. پایداری نانوسیال با دو روش عکسبرداری مداوم و پراکندگی نور پویا (DLS) رصد شد. ضریب هدایت حرارتی، ویسکوزیته و دانسیته نانوسیال اکسید آلومینیوم-آب در ۴ غلظت و در دماهای ۳۵،۲۵ و۴۵ درجه سانتی گراد اندازه گیری شد. نتایج نشان داد که ضریب هدایت حرارتی و ویسکوزیته نانوسیال اکسید آلومینیوم-آب با افزایش غلظت افزایش می یابد. ویسکوزیته نانوسیال در تمامی غلظت ها بیشتر از سیال پایه بود. این در حالیست که افزایش ویسکوزیته تقریبا مستقل از افزایش دما بوده است. بیشترین درصد افزایش ضریب هدایت حرارتی نانوسیال برابر ۴۹ % است که در غلظت ۲% و دمای ۴۵ درجه سانتیگراد بدست آمد. روابط جدیدی با دقت بالا بر اساس داده های تجربی ضریب هدایت حرارتی و ویسکوزیته نانوسیالات ارائه گردید. قابلیت انتقال حرارتی و توان پمپاژ نانوسیال بر اساس چندین معیار و شاخص عملکرد مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج مطلوب افزایش قابلیت انتقال حرارتی باعث گردیده که بتوان از نانوسیال  اکسید آلومینیوم – آب به عنوان یک کاندید بالقوه برای سیال خنک کننده در کاربردهای عملی نام برد.

کلیدواژه ها:

Nanofluid ، Heat transfer ، Thermal conductivity ، Viscosity ، نانوسیال ، انتقال حرارت ، ضریب هدایت حرارتی ، ویسکوزیته