بررسی تجربی اثر نانوذرات بر خواص فیزیکی و مقاومت سایشی روان کارهای زیستی

در این پژوهش، تاثیر نانوذرات تیتانیوم دی اکسید (TiO₂) بر بهبود خواص ضدسایشی، کاهش اصطکاک و خواص فیزیکی روغن سویای اپوکسی شده مورد بررسی قرار گرفت. پژوهش در چهار مرحله اصلی انجام شد: تهیه مخلوط های نانوروان کار: نانوذرات TiO₂ با غلظت های وزنی ۰/۱، ۰/۲ و ۰/۵ درصد با روغن سویای اپوکسی شده ترکیب شدند. پراکندگی و پایداری نانوذرات: برای پراکندگی یکنواخت نانوذرات از حمام اولتراسونیک و برای جلوگیری از ته نشینی از سورفکتانت Span-۸۰  استفاده شد. ارزیابی تجربی: آزمون های سایش با دستگاه پین روی دیسک و اندازه گیری خواص فیزیکی شامل نقطه ریزش، نقطه اشتعال و گرانروی مطابق استانداردهای بین المللی انجام شد. تحلیل نتایج: عملکرد مخلوط های نانو روان کار با روغن پایه مقایسه گردید. نتایج نشان داد که نانو روان کار حاوی ۰/۵ درصد وزنی نانوذرات TiO₂ بهترین عملکرد را دارد، به طوری که ضریب اصطکاک و نرخ سایش به ترتیب %۷/۹۳ و %۵۷/۱۴ کاهش یافت. هم چنین، گرانروی %۱۱/۹۵ و نقطه اشتعال %۳ کاهش نشان داد، اما تغییر محسوسی در نقطه ریزش مشاهده نشد. این یافته ها حاکی از پتانسیل بالای نانوذرات TiO₂ در بهبود عملکرد روان کارهای زیستی است.

کلیدواژه ها:

Nanoparticles ، Friction ، Physical Properties ، Biolubricant ، Wear. ، نانوذرات ، اصطکاک ، خواص فیزیکی ، روان کار زیستی ، سایش.