تاثیر سبک های یادگیری بر پیشرفت تحصیلی در دانش آموزان

یادگیری یکی از بنیادی ترین فرایندهای شناختی در نظام های آموزشی است و کیفیت آن به عوامل متعددی از جمله ویژگی های فردی، محیط آموزشی، روش های تدریس و سبک های یادگیری وابسته است. سبک های یادگیری به شیوه های ترجیحی افراد برای دریافت، پردازش و سازمان دهی اطلاعات اشاره دارند و می توانند نقش مهمی در موفقیت تحصیلی دانش آموزان ایفا کنند. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر سبک های یادگیری بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره متوسطه بود. این پژوهش با رویکرد کمی و به روش توصیفی همبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دوره متوسطه دوم در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ در شهر تهران بود که از میان آن ها ۱۲۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه سبک های یادگیری کلب و همچنین معدل تحصیلی دانش آموزان به عنوان شاخص پیشرفت تحصیلی بود. داده ها با استفاده از روش های آماری توصیفی و استنباطی از جمله ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل واریانس مورد بررسی قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که بین سبک های یادگیری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان رابطه معناداری وجود دارد (۰.۰۱>p). به ویژه دانش آموزانی که از سبک یادگیری واگرا و همگرا استفاده می کنند، عملکرد تحصیلی بالاتری نسبت به سایر سبک ها نشان دادند. همچنین نتایج بیانگر آن بود که توجه معلمان به تفاوت های فردی در سبک های یادگیری می تواند موجب بهبود کیفیت تدریس و افزایش انگیزه تحصیلی دانش آموزان شود. در مجموع یافته های این پژوهش نشان می دهد که هماهنگی میان شیوه های تدریس و سبک های یادگیری دانش آموزان می تواند به ارتقای سطح یادگیری، افزایش درک مفاهیم درسی و در نهایت بهبود پیشرفت تحصیلی منجر شود. بر اساس این نتایج پیشنهاد می شود برنامه ریزان آموزشی و معلمان با شناخت دقیق سبک های یادگیری دانش آموزان، روش های تدریس متنوعی را در کلاس درس به کار گیرند تا زمینه رشد همه جانبه توانایی های شناختی و تحصیلی فراگیران فراهم گردد.

کلیدواژه ها:

سبک های یادگیری ، پیشرفت تحصیلی ، تفاوت های فردی ، دانش آموزان.