فاز اول: ( تثبیت مبانی نظری و رفع ناهنجاری های کیهان شناختی) (خیز ششم) شبکه ی گراف- فضای فانتوم(PGSN): ماهیت برآمده ی زمان و خاستگاه ترمودینامیکی پیکان کیهانی (دینامیک اطلاعات، کپسول های گرافی گسسته و ظهور علیت در فضای پیکربندی

یکی از عمیق ترین چالش ها در فیزیک نظری و گرانش کوانتومی، مسئله بنیادین زمان است. در حالی که نسبیت عام انیشتین زمان را به عنوان یک بعد درهم تنیده با فضا معرفی می کند و معادله کانونی"ویلر-دویت"(Wheeler-DeWitt) به یک کیهان ذاتا بی زمان اشاره دارد، نظریه"شبکه گراف-فضای فانتوم (PGSN)"پاسخی رادیکال و اطلاعات محور به این بحران ارائه می دهد. در این مقاله (گام ششم نظریه)، نشان می دهیم که در بنیادی ترین سطح هستی شناسی شبکه، بعدی فیزیکی و پیوسته به نام «زمان» وجود ندارد. کیهان به عنوان توالی گسسته ای از پیکربندی های شبکه اطلاعات درهم تنیده، معادل با کپسول های زمان جولیان باربور،ساختاربندی شده است. زمان، صرفا یک پدیده ثانویه و برآمد (Emergent) است که ناظران ماکروسکوپیک از فرآیند"به روزرسانی یال های ارتباطی"و پویایی ترمودینامیکی شبکه استنتاج می کنند.با بسط واعمال فرمول بندی آنتروپی فون نویمن بر روی ماتریس های چگالی گراف های گسسته، اثبات می کنیم که «پیکان زمان»، چیزی جز گرادیان ترمودینامیکی به سمت درهم تنیدگی بیشینه در فضای پیکربندی کیهانی نیست.در ادامه نشان داده میشود که چگونه این چارچوب، علیت ظاهری و اختیار ناظران را به عنوان پدیده های برآمده از آشوب و عدم قطعیت شبکه تفسیر می کند، بدون آن که نیاز به نقض جبر بنیادی باشد

کلیدواژه ها:

زمان برآمده (Emergent Time) ، شبکه گراف-فضای فانتوم (PGSN) ، کپسول های زمان باربور ، معادله ویلر-دویت گرافی ، آنتروپی فون نویمن شبکه ، پیکان زمان ، فضای پیکربندی. . .