فاز اول: ( تثبیت مبانی نظری و رفع ناهنجاری های کیهان شناختی) (خیز دوم) شبکه ی گراف- فضای فانتوم(PGSN): خاستگاه توپولوژیک پتانسیل لگاریتمی و حل بحران شکل گیری کهکشان های اولیه (JWST) ( بدیل هندسی ماده تاریک و پیش بینی « تاخیر زمانی کیهانی » در شبکه های درهم تنیده )

تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST) کهکشان های بالغ و سیاه چاله های کلان جرم را در جهان اولیه کشف کرده که با مدل استاندارد ΛCDM (رشد تدریجی هاله های ماده تاریک سرد) ناسازگار است. این مقاله به عنوان خیز دوم از نظریه شبکه گرافی فضا-زمان پایشهر (PGSN)، تفسیری جایگزین ارائه می دهد: ماده تاریک نه ذرات جدید (مانند WIMPها)، بلکه تجلی ماکروسکوپی نقص های توپولوژیک محلی و گره های باقی مانده از گذار فاز مهبانگ در شبکه است. با فرض توزیع شعاعی این نقص ها (متناسب با۱/r² )، پتانسیل گرانشی درشعاع های بزرگ به شکل لگاریتمی درمی آید و به طور طبیعی منحنی های چرخش تخت کهکشان ها را بازتولید می کند. این پژوهش مفهوم"تاخیر زمانی کیهانی"را به عنوان پیش بینی ابطال پذیر معرفی می کند: شکل گیری هاله وابسته به زمان است و از طریق انتشار تنش در شبکه هدایت می شود.گره های توپولوژیک اولیه به عنوان بذرهای گرانشی عمل کرده و تشکیل سریع کهکشان های پرجرم مشاهده شده توسط JWST را توضیح می دهند.

کلیدواژه ها:

شبکه گرافی فضا-زمان ، نقص های توپولوژیک ، پتانسیل لگاریتمی ، منحنی چرخش تخت ، JWST ، ماده تاریک ، تاخیر زمانی کیهانی