فاز اول: ( تثبیت مبانی نظری و رفع ناهنجاری های کیهان شناختی) )خیز نخست (شبکه ی گراف- فضای فانتوم(PGSN): فضا-زمان برآمده، حد پیوسته و خاستگاه هندسی پدیده های بخش تاریک

یکی ازچالش های بنیادین درفیزیک نظری معاصر،ناسازگاری میان هندسه دیفرانسیل پذیروپیوسته در نسبیت عام (GR) و ماهیت گسسته مکانیک کوانتومی است.مدل استانداردکیهان شناسی بافرض"فضا-زمان"به عنوان یک پیوستار صلب(Rigid Continuum)، تاکنون موفق به ارائه چارچوبی یکپارچه نشده است. در این مقاله، به عنوان خیز نخست (Leap I) از توسعه نظریه شبکه گرافی فضا-زمان (PGSN)، استدلال می کنیم که فضا-زمان یک بستر بنیادین نیست، بلکه هویتی برآمده (Emergent) از یک گراف درهم تنیده در مقیاس پلانک است. با معرفی تانسور تنش شبکه (T_μν) و تانسور محوری (A_μν)، معادلات میدان اینشتین را تعمیم داده و نشان می دهیم که تقارن لورنتس به عنوان یک تقارن موثر ماکروسکوپیک پدیدار می گردد. در این چارچوب، پدیده های منسوب به «ماده تاریک» و «انرژی تاریک» به عنوان آثار برآمده از دینامیک الاستیک بستر شبکه ای تفسیر می شوند، نه مولفه های بنیادین مستقل. در پایان، پیش بینی های ابطال پذیری شامل بی نظمی های طیفی در تابش زمینه کیهانی (CMB) و الگوی کوانتیده شده فروپاشی امواج گرانشی (Ringdown) ارائه می گردد.

کلیدواژه ها:

شبکه گرافی فضا-زمان ، حد پیوسته ، فضا-زمان برآمده ، بخش تاریک ، تانسور تنش شبکه ، تقارن لورنتس موثر ، امواج گرانشی