چارچوب پیش هندسی شبکه تنش گراویتونی (گام چهارم): ترمودینامیک ماده زایی و گذار فاز توپولوژیک در جت های نسبیتی سیاه چاله ها

پیش زمینه و هدف: تبیین خاستگاه پلاسمای عظیم در جت های نسبیتی سیاه چاله ها یکی از چالش های بنیادین اخترفیزیک است. در این مقاله، بر پایه گام چهارم نظریه شبکه تنش گراویتونی پیش هندسی (PGSN)، نشان می دهیم که سیاه چاله ها موتورهای محرک یک «گذار فاز توپولوژیک» در بستر فضا-زمان هستند و ماده از درون افق رویداد خارج نمی شود، بلکه در لبه جت ها خلق می گردد.روش شناسی: با بسط ترمودینامیک شبکه، قانون اول ترمودینامیک برای بستر فضا-زمان فرمول بندی شده و مفهوم «پتانسیل شیمیایی-توپولوژیک» ( ) مرتبط با ناوردای تانسور تنش معرفی گردید.یافته های کلیدی: معادلات نشان می دهند با عبور تنش قطبی از یک آستانه بحرانی، پیوستگی بستر می شکند. جت ها در واقع «موتورهای زایشی ریسمان ها» هستند که از طریق تاشدگی و گره خوردگی یال های شبکه، پلاسمای کیهانی را سنتز می کنند. دینامیک تکثیر گره ها توسط تابع چشمه توصیف شده است.نتیجه گیری: افق رویداد سیاه چاله یک «کارگاه هستی بخش» است که مرز میان هندسه تاریک و ذرات روشن را از بین می برد. این چارچوب، مدل جدیدی برای ماده زایی کیهانی ارائه داده و با مشاهدات اخیر تلسکوپ جیمز وب (JWST) تطابق دارد.کلمات کلیدی: نظریه PGSN، گذار فاز توپولوژیک، جت های نسبیتی، ترمودینامیک فضا-زمان، ماده زایی، پتانسیل توپولوژیک.

کلیدواژه ها:

نظریه PGSN ، گذار فاز توپولوژیک ، جت های نسبیتی ، ترمودینامیک فضا-زمان ، ماده زایی کیهانی ، گرانش کوانتومی.