چارچوب پیشرفته برای گرانش کوانتومی (گام دوم): تکامل ریاضی شبکه سیاه چاله ای و تبیین نظریه PGSN

نظریه نسبیت عام، گرانش را به عنوان انحنای هندسی فضا-زمان توصیف می کند؛ اما در مقیاس های کهکشانی و کیهانی، این مدل بدون فرض وجود ماده و انرژی تاریک با چالش مواجه است. در این مقاله، «نظریه شبکه تنش گراویتونی پیش هندسی» (PGSN) به عنوان یک جایگزین فیزیکی ارائه می گردد. در این مدل، فضا-زمان نه یک محیط تهی، بلکه یک «بستر ابرشاره شبکه ای» (Superfluid Lattice) در نظر گرفته می شود که سیاه چاله ها به عنوان گره های اصلی و موتورهای محرک تنش در آن عمل می کنند. ما با معرفی تانسور تنش محوری ( )، نشان می دهیم که ناهنجاری های چرخشی کهکشان ها و پدیده عدسی گرانشی، محصول تغییر در ضریب شکست موثر این شبکه ناشی از رشته های تنش گراویتونی هستند. نتایج نشان می دهد که صلبیت شعاعی این رشته ها منجر به ثبات سرعت چرخشی در فواصل دور می شود، به گونه ای که نیاز به ماده تاریک مرتفع می گردد. این چارچوب علاوه بر تبیین دینامیک کهکشانی، پیوندی میان مکانیک کوانتومی و نسبیت عام از طریق هندسه فونون های تنشی برقرار می کند. "این مدل با ارائه تبیین هندسی-کشسانی از برهم کنش های کلان مقیاس، جایگزینی برای فرضیه ماده تاریک بر مبنای گرانش نوظهور [۲,۱] ارائه می دهد."

کلیدواژه ها:

شبکه تنش گراویتونی (PGSN) ، ماده تاریک ، بستر ابرشاره ، تانسور تنش محوری ، گرانش کوانتومی.