بررسی رابطه بین فعالیت بدنی و ورزش صبحگاهی با کاهش اضطراب و بهبود یادگیری دروس پایه

هدف از پژوهش حاضر، بررسی رابطه علی و همبستگی میان فعالیت های بدنی منظم، به ویژه ورزش صبحگاهی، با مولفه های روان شناختی (اضطراب) و عملکردهای شناختی (یادگیری دروس پایه) در دانش آموزان مقطع ابتدایی است. با توجه به تغییر سبک زندگی کودکان و افزایش بی تحرکی، بروز اختلالات اضطرابی و افت تحصیلی به یکی از چالش های جدی نظام آموزشی تبدیل شده است. این مطالعه با روش توصیفی-تحلیلی و با استناد به مبانی نظری فیزیولوژیک و روان شناختی تدوین شده است. یافته های تئوریک نشان می دهد که انجام ورزش صبحگاهی به مدت ۱۵ تا ۲۰ دقیقه با شدت متوسط، از طریق افزایش ترشح نروترانسمیترهایی مانند دوپامین و سروتونین و همچنین کاهش سطح کورتیزول خون، منجر به تعدیل حالات هیجانی و کاهش اضطراب تحصیلی می شود. علاوه بر این، بهبود جریان خون مغزی و افزایش سطح فاکتور نروتروفیک مشتق از مغز (BDNF) متعاقب فعالیت بدنی، باعث تقویت حافظه کاری و تمرکز شده که به طور مستقیم بر یادگیری دروس پایه شامل ریاضیات، علوم و مهارت های زبانی تاثیر مثبت دارد. نتایج این بررسی تاکید می کند که ورزش صبحگاهی نباید صرفا یک فعالیت جانبی، بلکه باید به عنوان بخشی استراتژیک از برنامه درسی مدارس تلقی شود. هماهنگی بین مربیان بهداشت و آموزگاران ابتدایی در اجرای این برنامه ها می تواند محیطی شاداب و کم استرس را برای رشد همه جانبه دانش آموزان فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

فعالیت بدنی ، ورزش صبحگاهی ، کاهش اضطراب ، بهبود یادگیری ، آموزش ابتدایی.