رفتار خودکشی و عوامل مرتبط با آن در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲

سابقه و هدف: دیابت نوع ۲ یکی از بیماری های شایع متابولیک است که به سبب ماهیت مزمن بیماری، بیماران مبتلا در طول زمان، مستعد ابتلا به اختلالات خلقی می باشند که خود می تواند زمینه ساز رفتار خودکشی و اقدام به خودکشی در این بیماران گردد. این مطالعه با هدف ارزیابی فراوانی رفتار خودکشی و عوامل مرتبط با آن در بیماران مبتلا به دیابت مراجعه کننده به بیمارستان های آموزشی شهر بابل، انجام پذیرفت. مواد و روش ها: این پژوهش به صورت مقطعی، بر روی بالغین مبتلا به دیابت نوع ۲ که به مراکز درمانی شهر بابل مراجعه کرده بودند، انجام شد. نمونه گیری به روش در دسترس انجام گرفت. داده ها با استفاده از پرسش نامه های استاندارد شامل مقیاس شاخص های افسردگی (PHQ-۴)، دیسترس دیابت (DDS) استرس ادراک شده کوهن (PSS-۴) و رفتارهای خودکشی (SBQ-R) گردآوری شد. اطلاعات جمعیت شناختی و ویژگی های بالینی بیماران نیز جمع آوری گردید. تحلیل داده ها با نرم افزار SPSS و در سطح معنی داری ۰۵/۰ انجام گرفت. یافته ها: در ۸۰۰ بیمار دیابت نوع ۲ (۴۷ درصد زن)، میانگین نمره رفتار خودکشی برابر ۱۱/۷۵±۲/۲۹ بود که نشان دهنده میانگین رفتار خودکشی بالا است. مردان (۰/۰۱۷= P)، شاغلان (۰/۰۰۵= P)، متاهلین (۰/۰۰۷= P) و افراد سیگاری (۰/۰۰۷= P) نمرات بالاتری داشتند. میانگین DDS برابر ۰/۰۷±۲/۷ در محدوده نرمال، برای PSS-۴ برابر ۸/۱۰±۲/۱۴ و کمی بالا، برای  PHQ-۴برابر ۴/۰۲±۱/۰ و در محدوده نرمال بود. حدود ۹۹ درصد نمره SBQ-R بالا، ۶۱.۸ درصد استرس بالا و ۸.۷ درصد اضطراب و افسردگی بالا داشتند. در بررسی همزمان ارتباط متغیرهای تحت بررسی با رفتار خودکشی، تنها PHQ-۴ پیش بینی کننده مستقل بود (۰/۰۰۱< P، ۰/۲۴= β). استنتاج: رفتار خودکشی در نمونه های مورد بررسی بالا بوده و اضطراب و افسردگی مهم ترین پیش بینی کننده مستقل آن در بیماران دیابت نوع ۲ است. غربالگری روتین سلامت روان در این بیماران ضروری بوده و مداخلات روانشناختی هدفمند جهت کاهش اضطراب/افسردگی و دیسترس دیابت، می تواند ریسک خودکشی را کاهش دهد.

کلیدواژه ها:

Suicide ، Mood disorders ، Anxiety ، Depression ، Diabetes type ۲ ، خودکشی ، اختلالات خلقی ، اضطراب ، افسردگی ، دیابت نوع ۲