مقایسه اثربخشی گروه درمانی وجودی با گروه درمانی آموزش روانشناختی بر سلامت روان و تاب آوری در برابر خودکشی نوجوانان دختر

مقدمه: خودکشی در نوجوانی معمولا واکنشی به فشارهای شدید هیجانی، ناامیدی و ناتوانی در تنظیم موثر هیجان است. این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی گروه درمانی وجودی و آموزش روان شناختی بر سلامت روان و تاب آوری در برابر خودکشی نوجوانان دختر انجام شد. روش بررسی:این مطالعه به روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل و سه ماه پیگیری اجرا شد. جامعه آماری شامل ۴۵ دانش آموزان دختر ۱۵-۱۳ ساله شهر یزد بود. که به طور در دسترس انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه آزمایشی (هرکدام ۱۵ نفر) و یک گروه کنترل (۱۵ نفر) تقسیم شدند.گروه ها پیش از مداخله با استفاده از پرسشنامه های سلامت عمومی و تاب آوری در برابر خودکشی مورد سنجش قرار گرفتند. گروه های آزمایش مداخلات خود را در قالب گروه درمانی وجودی یا آموزش روان شناختی دریافت کردند و مدت مداخله ۳ ماه بود. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس با اندازه گیری مکرر و نرم افزار SPSS-۲۶ تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان داد مداخلات گروه درمانی وجودی و آموزش روان شناختی تاثیر معناداری بر سلامت روان و تاب آوری در برابر خودکشی دارند (۰۵/۰>P) بررسی­ها نشان داد که گروه درمان وجودی نسبت به آموزش روان شناختی بهبود بیشتری در هر دو متغیر داشت (۰۵/۰>P). نتایج پیگیری نشان داد که اثر این مداخلات تا حدی پایدار بود و بهبودهای مشاهده شده در گروه های درمانی نسبت به گروه کنترل همچنان حفظ شد. نتیجه گیری: بر اساس یافته ها، هر دو مداخله موجب بهبود سلامت روان و تاب آوری در برابر خودکشی شدند، اما اثرات بلندمدت عمدتا در گروه درمان وجودی حفظ شد، که نشان دهنده کارآمدی بیشتر آن در پیگیری است.

کلیدواژه ها:

Mental Health ، Resilience ، Existential Group Therapy ، Psychoeducation ، Adolescents ، سلامت روان ، تاب­آوری ، گروه درمانی وجودی ، آموزش روانشناختی ، نوجوان