اثربخشی بازسازی روانی پس از طلاق بر احساس حقارت، توانمندی عاطفی و تحمل پریشانی در مردان مطلقه دارای حضانت فرزند

هدف این پژوهش بررسی تاثیر مداخله بازسازی روانی پس از طلاق بر احساس حقارت، توانمندی عاطفی و تحمل پریشانی در مردان مطلقه دارای حضانت فرزند بود. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل مردان مطلقه دارای حضانت فرزند در شهر اصفهان در نیمه اول سال ۱۴۰۳ بود. با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند، ۳۰ نفر از این مردان انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) قرار گرفتند. ابزار گردآوری اطلاعات شامل پرسشنامه احساس حقارت خدادادی و بهرامی (۱۳۹۱)، پرسشنامه راهبردهای خودتنظیمی عاطفی مارس (۲۰۰۰) و پرسشنامه تحمل پریشانی سیمونز و گاهر (۲۰۰۵) بود. بسته بازسازی پس از طلاق فیشر و آلبرتی (۲۰۱۷) طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای بر روی گروه آزمایش اجرا شد. داده ها با آزمون تحلیل کوواریانس با استفاده از نرم افزار SPSS-۲۲ تجزیه و تحلیل شد. نتایج نشان داد که بین دو گروه در متغیرهای پژوهش تفاوت معناداری وجود داشت و مداخله بازسازی روانی پس از طلاق بر احساس حقارت، توانمندی عاطفی و تحمل پریشانی در مردان مطلقه دارای حضانت فرزند موثر بوده و باعث کاهش احساس حقارت و افزایش تحمل پریشانی و توانمندی عاطفی مردان مطلقه گردیده است(۰۵/۰≥P ) .

کلیدواژه ها:

احساس حقارت ، تحمل پریشانی ، توانمندی عاطفی ، مداخله بازسازی روانی پس از طلاق ، حضانت فرزند