تبیین فرآیند آموزش نظری و عملی در علوم توان بخشی و ارائه الگوی بومی آموزش توان بخشی مبتنی بر نظریه زمینه ای

هدف آموزش فرآیندی است که به کارگیری صحیح و بهینه آن، انتقال و ساختن دانش را تسهیل می کند، آموزش بهینه در توان بخشی، به پرورش افراد متخصص و تاثیرگذار منجر می شود. هدف از انجام این پژوهش، تبیین یک فرآیند اصولی در زمینه آموزش نظری و عملی در علوم توان بخشی و ارائه الگوی آموزشی است. روش بررسی این پژوهش از نوع کیفی و با روش تئوری زمینه ای انجام شده است. جامعه پژوهش اساتید و دانشجویان رشته های توان بخشی هستند. نمونه پژوهش ۳۲ نفر از اساتید و دانشجویان دکتری رشته های توان بخشی که از رشته های کاردرمانی، فیزیوتراپی، گفتاردرمانی، مددکاری اجتماعی، ارتوپدی فنی و مدیریت توان بخشی دانشگاه علوم توان بخشی و سلامت اجتماعی بودند. نمونه گیری به صورت هدفمند نظری، انجام گرفته و تا زمان اشباع داده ها به طول انجامیده است. برای جمع آوری داده ها از ۳۲ مصاحبه نیمه ساختاریافته استفاده شده که در مصاحبه ها تمرکز بر اجزای آموزش بوده است. داده های حاصل از مصاحبه ها با روش کوربین اشتراوس ۲۰۱۴ تجزیه وتحلیل شده اند. یافته ها تجزیه وتحلیل داده ها به تشکیل ۷ طبقه اصلی (ماهیت و ملزومات آموزش توان بخشی، انگیزه مندی آموزندگان، فرآیند آموزش توان بخشی، مهارت های آموزش توان بخشی، روش های آموزش توان بخشی، تسهیلگرهای آموزش توان بخشی، موانع و کاستی های آموزش توان بخشی) و ۲۵ زیرطبقه منجر شده است .  نتیجه گیری آموزش توان بخشی  مستلزم کاربرد سازه های، ماهیت و ملزومات آموزش توان بخشی (ابعاد نظری توان بخشی و هر آنچه برای آموزش توان بخشی لازم است) است. در آموزش توان بخشی تاکید بر آموزش ترکیبی است و در بهبودبخشی انگیزه آموختن، انگیزه های درونی حائز اهمیت است. در بررسی پژوهش های پیشین اجزای آموزش به طور مجزا مورد بررسی قرار گرفته اند و در این پژوهش اجزای آموزش در قالب یک کلیت متشکل از اجزای مورد بررسی قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

Rehabilitation education ، Learning motivation ، Skills ، Teaching ، آموزش توان بخشی ، انگیزه آموختن ، مهارت های آموزش ، روش های آموزش توان بخشی