سیاست گذاری در استاندارد سازی اماکن ورزشی ویژه بانوان در ایران

هدف از این پژوهش سیاستگذاری در استاندارد سازی و بهبود اماکن ورزشی ویژه بانوان در ایران بود. روش پژوهش از نظر نوع، کیفی و با رویکرد داده بنیاد، و از نظر هدف، کاربردی بود. جامعه آماری شامل کلیه متخصصین فنی و عمرانی ناظر بر سازه های اصلی اماکن ورزشی ویژه بانوان، مدیران و مسئولین مراکز ورزشی و استفاده کنندگان (کلیه کاربران، ورزشکاران، داوران و مربیان) از امکانات و تجهیزات مکان های ورزشی در کشور بود. نمونه آماری به تعداد قابل کفایت بر مبنای اشباع نظری و به صورت هدفمند و دردسترس، نمونه گیری شدند و از آن ها نظرخواهی شد (۱۶ نفر). ابزارهای پژوهش شامل مطالعه کتابخانه-ای نظامند و مصاحبه نیمه ساختاریافته بود. روایی ابزار با استفاده از روش های روایی سنجی کیفی، مطلوب ارزیابی شد. از روش کدگذاری باز، محوری و انتخابی برای تحلیل یافته ها استفاده گردید. چارچوب تحلیلی ارائه شده شامل ۵ منظر اصلی شرایط علی (رعایت قوانین فنی، ایمنی تجهیزات متحرک و ثابت)، زمینه ای (انتخاب مکان و اقدامات ساختمانی)، مداخله گر (خدمات منابع انسانی و خدمات فیزیکی)، راهبردها (عملکردی و ساختاری) و پیامدها (توسعه ورزش قهرمانی بانوان و توسعه ورزش همگانی بانوان) استانداردادسازی فضا و اماکن ورزشی بانوان ایران بود. بر اساس نتایج پژوهش می توان گفت که استانداردسازی اماکن ورزشی ویژه بانوان هنوز مسیر پرچالشی در پیش رو دارد. از این رو، ابعاد به دست آمده در پژوهش حاضر می تواند راهگشایی برای باز طراحی و تدوین برنامه های ساخت اماکن ورزشی بانوان مطابق با استانداردهای جهانی باشد. واژگان کلیدی: اماکن ورزشی، استاندارد سازی، ورزش بانوان، تجهیزات ورزشی، سیاستگذاری.

کلیدواژه ها:

استانداردسازی ، فضاهای ورزشی ، ورزش بانوان