مقایسه رویکردهای اوستا و قرآن به اسطوره پردازی از اجرام آسمانی

اجرام آسمانی، به عنوان غنی ترین منبع الهام برای اسطوره پردازی در جهان باستان و متون مقدس، از مهم ترین موضوعات پژوهشی در حوزه کیهان شناسی و جهان بینی متون مقدس به شمار می روند. هدف این پژوهش اما صرف مقایسه اسطوره پردازی در دو متن مقدس کهن نیست؛ بلکه این پژوهش تلاش می کند با بررسی چگونگی اسطوره پردازی دو متن مقدس اوستا و قرآن از اجرام آسمانی، شامل خورشید، ماه، ستارگان، سیارات، دنباله دارها و شهاب ها، به جهان بینی های نهفته در ورای این نوع اسطوره پردازی ها راه یابد و از این رهگذر نشان دهد که چگونه تفاوت در اسطوره پردازی این دو متن، برآمده از تفاوت های بنیادین میان جهان بینی هایی است که در عمل منجر به دو نظام کیهان شناختی کاملا متفاوت در این دو متن مقدس شده است. به این ترتیب خواهیم دید که چگونه جهان بینی سراسر ثنوی اوستا منجر به اسطوره پردازی های بسیار پرجزئیات برای تک تک عناصر کیهانی می شود و در مقابل، در کیهان شناسی قرآن که یکسره مبتنی بر جهان بینی توحیدی محض بنا شده است، به جز در مواردی نادر، شاهد هیچ یک از آن اسطوره پردازی ها نیستیم. بنابراین، ارتباط وثیق میان جهان بینی، کیهان شناسی و اسطوره پردازی، و چگونگی تاثیر و تاثر آنها از/بر یکدیگر، از نتایج قابل توجه این پژوهش است.

کلیدواژه ها:

کیهان شناسی ، اسطوره پردازی ، اجرام آسمانی ، قرآن ، اوستا