در جست وجوی وضعیت مطلوب؛ مطالعه ای تحلیلی اسنادی از افراط و تفریط در نظریه های برنامه درسی از تایلریسم تا پسانوفهم گرایی

این پژوهش با هدف جست وجوی وضعیت مطلوب؛ به مطالعه تحلیلی - اسنادی، نظریه های برنامه درسی از تایلریسم تا پسانوفهم گرایی پرداخت. روش پژوهش تحلیلی- اسنادی بود و منابع منتخب شامل کتب مرجع داخلی و خارجی است که معیار اصلی انتخاب آن ها ارتباط مستقیم با موضوع پژوهش و اعتبار علمی آن ها بود. یافته ها نشان می دهند که هر یک از نظریه های برنامه درسی مزایا و محدودیت های خود را دارد؛ تایلریسم انسجام و ساختارمندی را فراهم می آورد، اما انعطاف و توجه به تجربه زیسته محدود است؛ گفتمان عملی فاصله میان نظریه و عمل را کاهش می دهد، اما چارچوب نظری و معیارهای ارزیابی آن مبهم است؛ نوفهم گرایی و پسانوفهم گرایی بر بازاندیشی، چندصدایی و خلاقیت تاکید دارند، ولی ابهام مفهومی و دشواری در کاربرد عملی محدودیت های آن هاست. بر اساس این تحلیل، استفاده فرانظریه ای و تلفیقی از نظریه های برنامه درسی پیشنهاد می شود؛ به طوریکه انسجام، انعطاف،کاربردی بودن و پاسخگویی به نیازهای متنوع دانش آموزان را به طور همزمان تامین می کند. این رویکرد می تواند، امکان طراحی برنامه های درسی منسجم، منعطف و خلاقانه را در سازمان پژوهش و برنامه ریزی آموزشی کشورمان فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

نظریه های برنامه درسی ، تایلریسم ، فهم تجربی ، گفتمان عملی ، نوفهم گرایی ، پسانوفهم گرایی