نقش ایمان در معنادهی به زندگی از منظر سورن کی یرکگور

دور شدن دنیا از ارزش های معنوی و حذف مفهوم خدا از زندگی، انسان مدرن را به سمت پوچی و بی معنایی سوق می دهد که یکی از مسائل مهمی است که ذهن انسان را به خود درگیر کرده است. از طرفی، نقش ایمان به عنوان یکی از مولفه های معنابخش به زندگی را نمی توان نادیده گرفت. بدین منظور، در این نوشتار نقش ایمان در معنادهی به زندگی را از دریچه نگاه سورن کی یرکگور مورد بررسی قرار داده و نقاط قوت و ضعف ایمان گرایی وی را روشن می سازیم. کی یرکگور در جهت معرفی زندگی معنادار به تبیین مراحل سه گانه حیات انسانی (استحسانی، اخلاقی و ایمانی) می پردازد و معتقد است انسان در هریک از این مراحل، به نوعی متناسب با آن مرحله، به دنبال معناست؛ اما زندگی معنادار را مترادف با زندگی ایمانی معرفی می کند. وی برای ایمان ویژگی هایی از قبیل عشق، شور، ریسک، پارادوکس و ضد عقل بودن را برمی شمارد و آن را برتر از عقل و حتی در تعارض با عقل معرفی می کند. به باور وی، ایمان می تواند عامل نجات بخش برای انسان و پشتوانه ای محکم برای معنادار شدن زندگی باشد. اما با توجه به برخی از تندروی های او، می توان ایمان گرایی اش را نوعی ایمان گرایی افراطی دانست که از حالت تعادل خارج شده و مسائلی همچون نادیده گرفتن توانایی عقل، تعطیل شناخت، گوشه گیری از جامعه و فردگرایی افراطی، و به تعلیق درآوردن گزاره های اخلاقی را به دنبال دارد.

کلیدواژه ها:

ایمان ، معنا ، معناداری زندگی ، کی یرکگور