مدل علی فرسودگی والدگری در مادران دارای کودک مبتلا به سرطان: نقش واسطه ای بهوشیاری در رابطه با سبک دلبستگی مادرانه

مقدمه: سرطان دوران کودکی به عنوان بیماری تهدیدکننده زندگی هستند، و پیامد های چشمگیری برای والدین دارد. هدف از این پژوهش مدل علی فرسودگی والدگری در مادران دارای کودک مبتلا به سرطان بر اساس دلبستگی مادرانه با نقش واسطه ای بهوشیاری مادر بود.روش: روش پژوهش توصیفی ­ و از نوع همبستگی است. جامعه آماری مادران دارای کودک مبتلا به سرطان زیر ۱۴ سال مراجعه کننده به بیمارستان امید اصفهان در سال ۱۴۰۳ بودند. حجم نمونه ۲۵۰ نفر و به شیوه نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به پرسشنامه های فرسودگی والدگری (PBA) (روسکام و همکاران، ۲۰۱۸)، سبک دلبستگی بزرگسال (کولینز و رید، ۱۹۹۰) و پنج وجهی ذهن آگاهی(FFMQ) (بائر و همکاران،۲۰۰۶) پاسخ دادند. سپس الگوی پیشنهادی از طریق مدل معادلات ساختاری و با نرم افزارهای SPSS- ۲۶  و AMOS- ۲۴ تحلیل شد.یافته ها: : نتایج یافته­ها نشان داد که رابطه مستقیم سبک دلبستگی ایمن (۰۵/۰>p و۲۱۳/۰-= β). سبک دلبستگی اجتنابی (۰۵/۰>p و۲۵۶/۰-= β)، رابطه مستقیم سبک دلبستگی اضطرابی (۰۵/۰>p و ۱۳۷/۰β=)، بهوشیاری (۰۵/۰>p و ۶۶/۰- =β) با فرسودگی والدگری رابطه معنی دار داشت. همچنین اثر رابطه غیر مستقیم سبک های دلبستگی (ایمن، اضطرابی، اجتنابی) با فرسودگی والدگری با نقش میانجی بهوشیاری معنی دار به دست آمده است(۰۰۱/۰>p).نتیجه گیری: مدل ساختاری پژوهش برازش مطلوبی داشت. و این گام مهمی در جهت شناخت عوامل موثر بر فرسودگی والدگری مادران دارای کودک مبتلا به سرطان می ­باشد.

کلیدواژه ها:

فرسودگی والدگری ، دلبستگی ، بهوشیاری ، سرطان