مسئولیت اجتماع در میانجیگری اختلافات زوجین با تاکید بر الگوی حکمیت قرآنی

با وجود توصیه قرآن کریم به حکمیت در حل اختلافات زناشویی و انعکاس این راهکار قرآنی در قوانین ایران، این قانون با هویت تحکیمی هیچ گاه اجرایی نشده، بلکه به شکل میانجیگری برای ایجاد آشتی بین زوجین در دعاوی طلاق غیر توافقی، آن هم به صورت ناقص و بسیار کم بازده، در حال اجراست. یکی از علل فاصله گرفتن دعاوی زوجین از رویه حکمیت فقدان تصویر شفاف از ماهیت فقهی آن است که باعث سردرگمی قانون‎گذار در قبال اجرای این قانون و احکام و الزامات تقنینی آن شده است. نوشتار حاضر به رغم خوانش مشهور فقها از ادله حکمیت مبنی بر لزوم مداخله حاکم در دعاوی خانواده، با استفاده از روش کتابخانه ای، درصدد اثبات آن برآمد که رویکرد قرآن کریم طرح مسئولیت اجتماعی همگانی در قبال بسیاری از ناهنجاری‎های فردی و اجتماعی از جمله دودستگی و جدایی همسران از یک دیگر است. در این فضا، مخاطبان آیه بعث حکم به عنوان یکی از گزاره‎های دخیل در کشف ماهیت فقهی حکمیت و قرائت تقلیلی از مداخله حاکمیت در امور زوجین مورد بررسی قرار گرفته و برای اثبات این مدعا به اطلاق لفظی امر (ابعثوا) و مناسبت حکم و موضوع و تجمیع شواهد و قرائن متعدد از سایر آیات تمسک شده است.

کلیدواژه ها:

خانواده ، خوف شقاق ، حکمیت ، مسئولیت اجتماعی