تاثیر تمرین مقاومتی و تداومی هوازی بر محتوای کلاژن نوع ۱ و پروتئین های ماتریکس خارج سلولی در بافت میوکارد مدل رت ماده القا شده با دگزامتازون

زمینه و هدف: استفاده از گلوکوکورتیکوئیدها با انواع اثرات نامطلوب قلبی-عروقی از جمله احتباس مایعات، فشار خون بالا، بیماری آترواسکلروتیک زودرس و آریتمی همراه است. هدف از این مطالعه بررسی اثر شش هفته تمرین مقاومتی و تداومی هوازی بر محتوای کلاژن نوع ۱ و پروتئین های ماتریکس خارج سلولی در بافت میوکارد رت های ماده مدل القا شده با دگزامتازون بود. روش تحقیق: تعداد ۱۲ سر رت ماده با سن چهار هفته ای به طور تصادفی در چهار گروه کنترل سالم، کنترل القا شده با دگزامتازون، تمرین مقاومتی+دگزامتازون و گروه تمرین تداومی+دگزامتازون قرار گرفتند. برنامه تمرین مقاومتی شش هفته با سه نوبت و هر نوبت ۲۰-۱۴ بار بالا رفتن از نردبان یک متری (با ۲۶ پله) با حمل وزنه بود. پروتکل تمرین تداومی شامل دویدن روی نوارگردان با شدت متوسط و به صورت افزایشی از ۶۰ تا ۷۰ درصد حداکثر ظرفیت سرعت حیوان، در مدت مشابه انجام شد. محتوی کلاژن نوع ۱، ماتریکس متالوپروتئیناز-۲ (MMP-۲) و مهارکننده بافتی متالوپروتئیناز-۱ (TIMP-۱) در بطن چپ بافت میوکارد پس از تمرین، با روش وسترن بلات؛ و عامل رشد تغییر شکل دهنده بتا-۱ (TGF-β۱) با روش الایزا اندازه گیری شدند. برای تجزیه و تحلیل داده ها از روش تحلیل واریانس یک راهه و آزمون تعقیبی توکی در سطح  معنی داری ۰۵/۰≥p استفاده شد. یافته ها: تزریق دگزامتازون  در سه گروه  موجب کاهش معنی دار پروتئین MMP۲ و افزایش معنی دار محتوای کلاژن نوع ۱، TIMP۱ و TGF-β۱ نسبت به گروه کنترل سالم شد؛ اما هر دو نوع تمرین، موجب افزایش معنی دار MMP-۲ و کاهش معنی دار کلاژن نوع ۱،  TIMP۱ و TGF-β۱  گردید. نتیجه گیری: به نظر می رسد که تمرینات تداومی هوازی و مقاومتی می تواند همزمان با افزایش فعالیت MMP۲ و کاهش محتوای پروتئین کلاژن ۱، TGF-β۱ و TIMP-۱ در بطن چپ رت ها، یک اثر محافظتی بر ساختار و عملکرد بطن قلبی داشته باشد.

کلیدواژه ها:

کلاژن نوع ۱ ، ماتریکس متالوپروتئیناز-۲ ، مهارکننده بافتی متالوپروتئیناز-۱ ، عامل رشدتغییر شکل دهنده بتا۱ ، تمرین ورزشی